151 01 Słowiański źródłosłów słów zbudowanych na rdzeniach CRM, ZRM, SRM, HRM, GRM, KRM, na przykładzie tzw. greckiego rdzenia HeRM


Herma of Demosthenes from the Athenian Agora, work by Polyeuktos, c. 280 BC, Glyptothek.

Jednym z dawnych pomysłów dotyczących pisania tu wpisów, było tworzenie treści artykułów na szybko, z konieczności nagłej odpowiedzi na coś, co właśnie pojawiło się. Odpowiedzi może nawet w zgrubnej, nieco tylko obrobionej postaci, miały być później dopracowane, także przez odpowiadanie na kolejne uwagi czytelników. Wiele artykułów było pisanych właśnie w taki sposób, tyle że nie było potem powodu, by dopracowywać je. Tym razem będzie inaczej, bo od początku zakładam, że będzie to tylko wstępny szkic, a nie skończony wpis, gotowy do opublikowania. Zaznaczam, że jest to rozpoznanie bojem, bo temat który zaczynam drążyć, to grzęzawisko…

Spróbujmy więc napisać coś na szybko na temat zapożyczeń od-słowiańskich, nigdzie nieodnajdywanych jakimś magicznym cudownym trafem lub przyczyną, przez oficjalnych a zwłaszcza germańskich i greckich językoznawców, jak i wszelkich innych wyznawców tej przeciw-słowińskiej dziedziny, czy też szkoły „naukowej”.

Niektórzy z czytających tu treści, może już mieli okazje zapoznać się z zamieszczonymi tu tekstami o językoznawstwie, a tzw. języku greckim szczególnie. Jeśli jeszcze tego ktoś z czytających ten wpis nie zrobi był nieopatrznie, niech to zrobi, czyli zapozna się z nazewnictwem i problemami wymowy dźwięków odnajdywanych w tzw. j. greckim, od tzw. proto-greckiego, przez tzw. j. mykeński/ahaiski itp, patrz zwłaszcza tzw. rough breathing itd.

W skrócie napiszę, że chodzi o to, że istnieje potwierdzona zasada tzw. rough breathing w tzw. j. greckim i jego bezpośrednich przodkach, że dźwięk zapisywany obecnie jako znak graficzny „H”, od pewnego już czasu jest współcześnie NIE WYMAWIANY przez współczesnych tzw. Greków, a wcześniej różnie z tym było… czyli pisząc najprościej jak można, oznacza to, że jeszcze tzw. Mykeńczycy/Ahaiowie i ich przodkowie, przybywający z północy i północnego wschodu na tereny dzisiejszej tzw. Grecji, gdzieś ok. 4000 lat temu (tzw. 2000r pne), zamiast tego niewymawianego dzisiaj „H”, wszystko na to wskazuje, że wymawiali inny dźwięk zapisywany współcześnie znakiem graficznym „S”…

Jeśli ktoś tego jeszcze nie pojął, jako „prawdy objawionej”, to niech tego nadal nie robi, a sam poczyta tu i tam, o co w tym tzw. rough breathing chodzi.

Przejdźmy zatem do rozpatrywania pierwszego przykładu, jak to z tymi zapożyczeniami od-słowiańskim w jakiejś tam grece było i nadal jest, na przykładzie „greckiego” rdzenia HeRM i słów na nim opartych.

Tradycyjnie już na początku zajrzyjmy do źródeł, najpierw polskojęzycznych a dalej jak popadnie.

https://pl.wikipedia.org/wiki/Herm
Ujednoznacznienie To jest strona ujednoznaczniająca. Poniżej znajdują się różne znaczenia hasła: Herm.

Herm – jedna z wysp Wysp Normandzkich
Herm – francuskie miasto w regionie Akwitania
Herm – francuskie miasto w regionie Midi-Pyrénées

Niestety w polskiej wiki brak znaczenia o które mi chodzi, także z konieczności przechodzimy do jej angielskojęzycznej wersji.

https://en.wikipedia.org/wiki/Herm_%28disambiguation%29
Other uses
(…)
herm., a botanical/zoological abbreviation for a hermaphrodite, an organism with both sexes
Herm., following the name of a Christian saint, it denotes that the saint was a hermit
(…)

https://en.wikipedia.org/wiki/Hermaphrodite_%28disambiguation%29
A hermaphrodite is an organism that possesses both male and female reproductive organs during its life. For human hermaphrodites, see intersexuality. It can also refer to the following: Hermaphroditus, a character in Greek mythology; origin of the word hermaphrodite
(…)

https://en.wikipedia.org/wiki/Hermaphroditus
In Greek mythology, Hermaphroditus or Hermaphroditos Listeni/hərˌmæf.rəˈdaɪ.təs/ (Ancient Greek: Ἑρμαφρόδιτος) was the son of Aphrodite and Hermes. According to Ovid, born a remarkably handsome boy, he was transformed into an androgynous being by union with the water nymph Salmacis.[1] His name is the basis for the word hermaphrodite.
(…)

https://pl.wikipedia.org/wiki/Hermafrodyta
Hermafrodyt (także Hermafrodyta; gr. Ἑρμαφρόδιτος Hermaphróditos, łac. Hermaphroditus ‘obupłciowy’) – w mitologii greckiej dwupłciowe bóstwo związane z bliżej nieznanym obrzędem weselnym. Według Przemian Owidiusza Hermafrodyt był pięknym i nieśmiałym młodzieńcem – synem Hermesa i Afrodyty, w którym zakochała się bez wzajemności nimfa Salmakis. Wpadł w jej objęcia podczas kąpieli. Opierał jej się, więc Salmakis poprosiła bogów, aby połączyli ich na zawsze. I tak bogowie uczynili z obojga jedno ciało o cechach obu płci.

Kult Hermafrodyty znany był przede wszystkim na Rodos, a od początku IV w. p.n.e. jest także poświadczony w Attyce. Temat Hermafrodyty często podejmowany był przez sztukę hellenistyczną.

https://en.wikipedia.org/wiki/Hermaphrodite
(…)
Etymology
The term derives from the Latin: hermaphroditus, from Ancient Greek: ἑρμαφρόδιτος hermaphroditos,[7] which derives from Hermaphroditos ( Ἑρμαϕρόδιτος), the son of Hermes and Aphrodite in Greek mythology. According to Ovid, he fused with the nymph Salmacis resulting in one individual possessing physical traits of male and female sexes;[8] according to the earlier Diodorus Siculus, he was born with a physical body combining male and female sexes.[9] The word hermaphrodite entered the English lexicon as early as the late fourteenth century.[10] Alexander ab Alexandro stated, using the term hermaphrodite, that the people who bore the sexes of both man and woman were regarded by the Athenians and the Romans as monsters, and thrown into the sea at Athens and into the Tiber at Rome.[11]
(…)

Okazuje się, że wg wiki po polsku wyraz Hermaphrodite to androgynia, czyli obupłciowość, za:

https://pl.wikipedia.org/wiki/Androgynia_%28biologia%29
Androgynia – w biologii obupłciowość u roślin lub obojnactwo u zwierząt – występowanie u osobników danego gatunku zarówno męskich, jak i żeńskich organów rozrodczych.

…..

Wracając do rdzenia HRM i wyrazu HRM+a+PH+RoDiTe, HRM+a+PH+RoDiT+uS (końcówka łacińska), HRM+a+PH+RoDiT+oS (końcówka grecka). Widać, że można tu wyróżnić kilka składowych jak:

  • rdzeń HRM,
  • dźwięk/samogłoskę zapisywaną znakiem graficznym „a”, a oznaczającą w j. greckim PRZECZENIE, odpowiadające słowiańskiemu N(e, ie, i, o, u)
  • PH, czyli postać przejściową od dźwięku zapisywanego jako „P”, do dźwięku zapisywanego jako „F”. (patrz tzw. prawo Raska/Grimma, Perun->Fjorgyn)
  • rdzeń RD, RDT, jak RóD, RoDziĆ/T itp.

!UWAGA!
Do aPHRoDiTe, czyli NieWyRoDziTieLKi jeszcze powrócimy…

Badając dalej znaczenie rdzenia HRM można odnaleźć to:

https://pl.wikipedia.org/wiki/Eremita
Eremita lub pustelnik (gr. ἐρημίτης erēmítēs, żyjący na pustkowiu) – osoba, która z pobudek religijnych wycofuje się z życia w społeczeństwie i decyduje się na życie w izolacji i celibacie. Poświęca się przede wszystkim modlitwie i życiu w ascezie. Utrzymuje się, jak to miało np. miejsce u zarania życia pustelniczego w Egipcie i Palestynie, z jałmużny lub rzemiosła.

Pierwsi pustelnicy (anachoreci) pojawili się w III wieku na terenach Egiptu i Palestyny. Niektórych pustelników otaczano niezwykłą czcią i odbywano pielgrzymki do ich pustelni. Radzono się ich w najróżniejszych sprawach duchowych. Eremici wywarli wpływ na tworzenie się zakonów o surowej regule takich jak karmelici i kartuzi oraz kameduli.

Klasztor zakonników żyjących w odosobnieniu, pustelnia, określana jest nazwą erem.
(…)

https://en.wikipedia.org/wiki/Hermit
A hermit (adjectival form: eremitic or hermitic) is a person who lives in seclusion from society.[1]

Etymology
The word hermit comes from the Latin ĕrēmīta,[4] the latinisation of the Greek ἐρημίτης (erēmitēs), „of the desert”,[5] which in turn comes from ἔρημος (erēmos),[6] signifying „desert”, „uninhabited”, hence „desert-dweller”; adjective: „eremitic”..

Nie wiem, czy to już zostało zauważone, ale OBA wyrazy i eReMiTa i HeRMiT są podobne, tyle że pierwszy rzekomo nie posiada(ł) dźwięku „H” na swym początku, tak że tzw. eReMiTa, był HeReMiTą, czyli HRM. Zmienia to rzekomo rdzeń HRM w RM i jego znaczenie, z obupłciowości ZAMKNIĘTEJ, ZWARTEJ, ZAWARTEJ, w pustynność… Tyle tylko, że ci PuSTeLNiCY, to oni na PuSTyNI, PuSTCe w odosobnieniu siedzieli, jak w ZAMKNIĘCIU, jak np. mnich w celi klasztornej, należeli to „hermetycznego”, szczelnego, szczególnego zgromadzenia i zgłębiali „hermetyczną” wiedzę, niedostępne dla ogółu ludzi…

Pogrzebmy trochę głębiej do Hermesa, HeRM+eSa, ojca Hermafrotyty.

https://pl.wikipedia.org/wiki/Hermes
Hermes (gr. Ἑρμῆς Hermḗs, łac. Mercurius) – w mitologii greckiej bóg dróg, podróżnych, kupców, pasterzy, złodziei, posłaniec bogów i psychopomp. Hermes jako bóg handlu musiał mieć opanowane techniki dobijania targu, uznano go więc za boga „przekonującej wymowy”. A ponieważ stąd już tylko krok od zwykłego cwaniactwa, Hermes został także opiekunem złodziei, co przypisywano mu raczej żartem niż naprawdę. Jeden z 12 bogów olimpijskich.

Uchodził za syna boga Zeusa i Plejady Mai. Był bratem Dionizosa, Hefajstosa, Ateny, Afrodyty, Apolla, Artemidy i Aresa. Urodził się w górach Kyllene w Arkadii, gdzie były główne ośrodki jego kultu. Hymn homerowy do Hermesa opowiada, że jako niemowlę ukradł Apollinowi stado krów, sprytnie myląc ślady. Następnie podarował bratu lirę z jelit cielęcych i skorupy żółwia, czym złagodził gniew Apollina. W zamian otrzymał jako oznakę władzy laskę herolda, zwaną kaduceuszem (kerykejonem), oplecioną dwoma wężami, (które zaprzyjaźniły się kiedy Hermes rzucił między nie kerykejonem) uśmierzającą spory i kłótnie.

Na początku swojego pobytu na Olimpie okradł większość bogów. Został stamtąd wypędzony, ale bogom zaczęło go brakować, ponieważ miał w sobie tyle młodości i wdzięku, że Olimp zdawał się bez niego pusty i smutny. Dzięki decyzji Zeusa powrócił na Olimp.

Odprowadzał zmarłych do Hadesu, zsyłał ludziom marzenia senne. Był wysłańcem i ambasadorem Zeusa, posłańcem i gońcem bogów z Olimpu.

Atrybutami Hermesa są: kaduceusz, podróżny kapelusz ze skrzydłami – petasos. Jego atrybutem były też sandały ze skrzydłami, dzięki którym przemieszczał się z miejsca na miejsce.

Z Afrodytą miał dziecko o imieniu Hermafrodyta. Z inną kobietą – nimfą rzeczną, spłodził Pana – dziwne stworzenie, o owłosionej skórze, koźlich nogach i rogach, capiej bródce i szpiczastych uszach. Jednak według niektórych podań ojcem Pana był Zeus.

Hermesowi przypisywano także wynalezienie pisma i liczb, ćwiczeń gimnastycznych (był więc również bóstwem opiekuńczym palestry). Jako że był patronem podróżnych, stawiano mu przy drogach pomniki zwane hermami, tj. słupy zwieńczone rzeźbą przedstawiającą głowę Hermesa. Rzymianie utożsamiali go z Merkurym.

https://pl.wikipedia.org/wiki/Hermes_Trismegistos
Hermes Trismegistos, w wersji zlatynizowanej Hermes Trismegistus (stgr. Ἑρμῆς ὁ Τρισμέγιστος, Hermes Po Trzykroć Wielki lub Trzykroć Największy, także łac. Mercurius ter Maximus) – synkretyczne bóstwo hellenistyczne powstałe z połączenia cech greckiego boga Hermesa i egipskiego Thota, inspirowane również mistycznymi prądami judaizmu i magią żydowską oraz być może wierzeniami perskimi, często identyfikowane również z biblijnym patriarchą Henochem oraz Serapisem i Hermanubisem.

Hermes Trismegistos reprezentuje triadę religii, nauki i sztuki, które tworzą w nim pełnię, stanowiąc jednocześnie symbol tajemnej wiedzy starożytności. Zgodnie z legendami przypisuje mu się autorstwo 36529 ksiąg, zawierających całą wiedzę i mądrość starożytnego świata, przede wszystkim zaś Tabula Smaragdina oraz traktatów Corpus Hermeticum, stanowiących inspirację dla alchemii, mających wpływ na filozofię różokrzyżowców oraz innych tradycji ezoterycznych, gnostyckich i kabalistycznych.

Zarówno Thot, jak i Hermes byli bogami pisma i mądrości tajemnej[1] ; obaj pełnili funkcję psychopomposa, czyli tego, który odprowadza duszę w zaświaty. Thot był bogiem mądrości, patronem astrologii i alchemii. Należy jednak zaznaczyć, że Hermes Trismegistos nie jest tożsamy z Hermesem; zarówno większość Greków, jak i Rzymian nie zastąpiła jednego boga przez drugiego.

Hermes Trismegistos w Tarocie jest utożsamiany z kartą Maga i oznacza aktywność, intelekt, poznawanie świata, panowanie nad sobą i nad światem, silną wolę. Jest symbolem absolutnej jedności mistyki, nauki i sztuki.


Tekst łaciński Tabula Smaragdina

https://pl.wikipedia.org/wiki/Tablica_szmaragdowa
Tablica Szmaragdowa (łac. Tabula Smaragdina) – starożytny tekst hermetyczny, za którego autorstwo tekst przypisuje Hermesowi Trismegistosowi. Do treści Tablicy odwoływali się średniowieczni alchemicy oraz różokrzyżowcy, a także adepci nauk okultystycznych i ezoterycznych. Alchemicy wierzyli, iż przekaz zawiera tajemnicę kamienia filozoficznego.

W oryginale tekst był pisany w języku arabskim.[potrzebne źródło] Istnieje wiele przekładów, z czego pierwszym był łaciński przekład autorstwa Apoloniusza z Tiany[1], a jednego z późniejszych przekładów na język angielski dokonał Izaak Newton, który zajmował się też okultyzmem.

https://en.wikipedia.org/wiki/Emerald_Tablet
The Emerald Tablet, also known as the Smaragdine Table, or Tabula Smaragdina, is a compact and cryptic piece of Hermetica reputed to contain the secret of the prima materia and its transmutation. It was highly regarded by European alchemists as the foundation of their art and its Hermetic tradition. The original source of the Emerald Tablet is unknown. Although Hermes Trismegistus is the author named in the text, its first known appearance is in a book written in Arabic between the sixth and eighth centuries. The text was first translated into Latin in the twelfth century. Numerous translations, interpretations and commentaries followed.

The layers of meaning in the Emerald Tablet have been associated with the creation of the philosopher’s stone, laboratory experimentation, phase transition, the alchemical magnum opus, the ancient, classical, element system, and the correspondence between macrocosm and microcosm.

Textual history
The text of the Smaragdine Tablet gives its author as Hermes Trismegistus („Hermes the Thrice-Greatest”), a legendary Hellenistic[1] combination of the Greek god Hermes and the Egyptian god Thoth.[2] Despite the claims of antiquity, it’s believed to be an Arabic work written between the sixth and eighth centuries.[3] The oldest documentable source of the text is the Kitāb sirr al-ḫalīqa (Book of the Secret of Creation and the Art of Nature), itself a composite of earlier works. This volume is attributed to „Balinas” (or Pseudo-Apollonius of Tyana) who wrote sometime around the eighth century.[4] In his book, Balinas frames the Emerald Tablet as ancient Hermetic wisdom. He tells his readers that he discovered the text in a vault below a statue of Hermes in Tyana, and that, inside the vault, an old corpse on a golden throne held the emerald tablet.[5]

Following Balinas, an early version of the Emerald Tablet appeared in Kitab Ustuqus al-Uss al-Thani (Second Book of the Elements of Foundation) attributed to Jabir ibn Hayyan.[6] The Smaragdine Tablet was first translated into Latin in the twelfth century by Hugo von Santalla.[7] The text is also in an enlarged thirteenth century edition of Secretum Secretorum (also known as Kitab Sirr al-Asrar).

https://en.wikipedia.org/wiki/Hermes
Hermes (/ˈhɜrmz/; Greek: Ἑρμῆς) is an Olympian god in Greek religion and mythology, the son of Zeus and the Pleiad Maia. He is the second youngest of the Olympian gods.

Hermes is a god of transitions and boundaries. He is quick and cunning, and moves freely between the worlds of the mortal and divine, as an emissary and messenger of the gods,[1] intercessor between mortals and the divine, and conductor of souls into the afterlife. He is the protector and patron of herdsmen, thieves,[2] oratory and wit, literature and poetry, athletics and sports, invention and trade, [3] roads, boundaries and travellers. [4][5]

In some myths, he is a trickster and outwits other gods for his own satisfaction or for the sake of humankind. His attributes and symbols include the herma, the rooster, the tortoise, purse or pouch, winged sandals and winged cap. His main symbol is the Greek kerykeion or Latin caduceus which consisted of two snakes wrapped around a winged staff.[6]

In the Roman adaptation of the Greek pantheon (see interpretatio romana), Hermes is identified with the Roman god Mercury,[7] who, though inherited from the Etruscans, developed many similar characteristics, such as being the patron of commerce.
(…)

Etymology
The earliest form of the name Hermes is the Mycenaean Greek *hermāhās,[8] written e-ma-a2 (e-ma-ha) in the Linear B syllabic script.[9] Most scholars derive „Hermes” from Greek ἕρμα herma,[10] „prop,[11] heap of stones, boundary marker”, from which the word hermai („boundary markers dedicated to Hermes as a god of travelers”) also derives.[12] The etymology of ἕρμα itself is unknown (probably not an Indo-European word).[8] R. S. P. Beekes rejects the connection with herma and suggests a Pre-Greek origin.[8]

The words Hermes and hermeneutics both have the same root, this being hermeneus.[13]

I should imagine that the name Hermes has to do with speech, and signifies that he is the interpreter (ermeneus)

—Socrates in Plato – Cratylus[14]

Plato offers a Socratic folk-etymology for Hermes’s name, deriving it from the divine messenger’s reliance on eirein (the power of speech).[15] Scholarly speculation that „Hermes” derives from a more primitive form meaning „one cairn” is disputed.[16] In Greek a lucky find is a hermaion.

It is also suggested that Hermes is cognate of the Vedic Sarama.[17][18]
(…)

https://pl.wikipedia.org/wiki/Herma
Herma (stgr. Ἑρμῆς Hermes – dosł. Hermes, l.mn. Ἑρμαῖ Hermai) – architektoniczny element dekoracyjny w formie czworokątnego słupka zwężającego się ku dołowi, a na górze zakończonego popiersiem lub rzeźbą głowy[1].

Początkowo (do V w. p.n.e.) forma stosowana w Grecji tylko dla przedstawienia Hermesa, przy czym na hermie umieszczano także wyobrażenie fallusa. Później przedstawiano w ten sposób także innych bogów i herosów. (…) W 415 p.n.e., tuż przed rozpoczęciem wyprawy sycylijskiej, nieznani sprawcy utrącili fallusy niemal wszystkim hermom w Atenach. Wydarzenie to zostało uznane za element spisku przeciw demokracji, a podejrzenie o kierowanie spiskiem padło na Alkibiadesa, pomysłodawcę wyprawy na Sycylię.


Herma of Demosthenes from the Athenian Agora, work by Polyeuktos, c. 280 BC, Glyptothek.

https://en.wikipedia.org/wiki/Herma
A herma (Ancient Greek: ἑρμῆς, pl. ἑρμαῖ hermai),[1] commonly in English herm, is a sculpture with a head, and perhaps a torso, above a plain, usually squared lower section, on which male genitals may also be carved at the appropriate height. The form originated in Ancient Greece, and was adopted by the Romans, and revived at the Renaissance in the form of term figures and Atlantes.

Origin
In the earliest times Greek divinities were worshipped in the form of a heap of stones or a shapeless column of stone or wood. In many parts of Greece there were piles of stones by the sides of roads, especially at their crossings, and on the boundaries of lands. The religious respect paid to such heaps of stones, especially at the meeting of roads, is shown by the custom of each passer-by throwing a stone on to the heap or anointing it with oil.[2] Later there was the addition of a head and phallus to the column, which became quadrangular (the number 4 was sacred to Hermes).[3]
(…)

https://en.wiktionary.org/wiki/herm
Etymology 1

From Hermes

Noun herm ‎(plural herms)

  1. A rectangular pillar bearing a bust of Hermes, once used as a boundary marker and later as decoration.[1]
Synonyms
  • (rectangular pillar): herma

https://en.wiktionary.org/wiki/Hermes
Etymology

From the Ancient Greek Ἑρμῆς ‎(Hermês), itself of unknown meaning and origin.

https://en.wiktionary.org/wiki/%E1%BC%99%CF%81%CE%BC%E1%BF%86%CF%82#Ancient_Greek

Ancient Greek

Etymology

Uncertain origin; usually linked to ἕρμα ‎(hérma, heap of stones), itself of non-Indo-European substrate origin. Beekes instead suggests an Pre-Greek origin.

Alternative forms

Pronunciation

https://en.wiktionary.org/wiki/%E1%BC%95%CF%81%CE%BC%CE%B1#Ancient_Greek

Ancient Greek

Etymology

Perhaps related to εἴρω ‎(eírō, I string together).

https://en.wiktionary.org/wiki/%CE%B5%E1%BC%B4%CF%81%CF%89#Ancient_Greek

Ancient Greek

εἴρω

Etymology 1

From Proto-Indo-European *ser- ‎(to bind, put together). Cognates include Sanskrit सरत् ‎(sarat), Latin serō, and Gothic ‎(sarwa).

!UWAGA!
*ser-, czyli CeR+oWaĆ/T i CeL+oWaĆ/T, jak i SzyĆ/T igłą, jak i Szyć/T z łuku!!! Kolejny przykład na to, że oficjalne językoznawstwo ma ogromny kłopot z dźwiękiem zapisywanym jako „C”, który to dźwięk jest wymawiany przez Słowian, no i może zniekształcony przez Włochów, coś jak „Cz”.

https://en.wiktionary.org/wiki/sermo#Latin

Etymology

From Proto-Indo-European sermō, from ser- ‎(to bind) + *-mō. Cognate of serere ‎(to join).

https://en.wiktionary.org/wiki/serere#Latin

Etymology 2

Form of the verb serō ‎(I join or weave).

https://en.wiktionary.org/wiki/Appendix:Proto-Indo-European/ser-

Root

*ser-[1]

  1. to bind, to tie together
  2. thread

(…)

!UWAGA!
Słowiańskiego SzyĆ/T czy CeRoWaĆ/T oczywiście brak!

…..

Podsumowując widać dokładnie, że pierwowzorem dla tzw. greckiego rdzenia HRM nie był rdzeń RM, ale rdzeń SRM. Wiedza ta jest bardzo niepożądana z punktu widzenia oficjalnego językoznawstwa, bo wskazuje to znów na to, że dźwięk „S” BYŁ STARSZY I PIERWOTNIEJSZY OD TZW. MYKEŃSKIEGO/AHAISKIEGO niemego dźwięku „H”, znanego właśnie jako tzw. rough breathing, a to CAŁKOWICIE PODWAŻA OBOWIĄZUJĄCE TŁUMACZENIE TWIERDZENIA, o pochodzeniu podziału na tzw. satem i centum/kentum, a zwłaszcza wtórnych zapożyczeń „odnajdywanych” w języku słowiańskim!!!

No dobrze, dobrze… ale co ze rdzeniem SRM, co on może po słowiańsku oznaczać?

https://en.wikipedia.org/wiki/Sarama

In Hindu mythology, Sarama (Sanskrit: सरमा, Saramā; Tamil: Carapai; Thai: Trichada; Malay: Marcu Dewi) is a mythological being referred to as the dog of the gods, or Deva-shuni (देव-शुनी, devaśunī). She first appears in one of Hinduism’s earliest texts, the Rig Veda, in which she helps the god-king Indra to recover divine cows stolen by the Panis, a class of demons. This legend is alluded to in many later texts, and Sarama is often associated with Indra. The epic Mahabharata, and some Puranas, also make brief reference to Sarama.

Early Rig-Vedic works do not depict Sarama as canine, but later Vedic mythologies and interpretations usually do. She is described as the mother of all dogs, in particular of the two four-eyed brindle dogs of the god Yama, and dogs are given the matronymic Sarameya („offspring of Sarama”). One scripture further describes Sarama as the mother of all wild animals.

Etymology and epithets

Orientalist Max Müller suggests that the word Sarama may mean „the runner”, with the stem originating from the Sanskrit root sar („to go”), but he is unable to account for the second part of the name, ama.[1] Professor Monier-Williams translates Sarama as „the fleet one”.[2] The etymological treatise Nirukta by Yaska mentions that Sarama derives her name from her quick movement. Mahidhara, a commentator of the Vajasaneyi Samhita, states that Sarama is „she who entertains (remante) the gods”.[3] More broadly, Sarama has also come to mean any female dog.[2]

There are two epithets for Sarama in the original Rig Veda. Firstly, she is described as supadi, which means „having good feet”, „fair-footed” or „quick”, an epithet only used for Sarama in the text. Her other epithet is subhaga – „the fortunate one”, or „the beloved one” – a common epithet of the Ushas, the Dawn.[4] Sarama’s other name Deva-shuni means „divine bitch” or „bitch of the gods”.[5][6]

It has been suggested that the Greek Hermes is a cognate of Sarama.[7]
(…)

No czyli co w końcu z tym SRM? Co to znaczy? Wg. mnie moze to oznaczać dwie rzeczy, ale w sumie jedno i to samo…


Rozwój narządów płciowych zewnętrznych męskich i żeńskich według Graya

https://pl.wikipedia.org/wiki/Srom
Srom – zewnętrzna część żeńskiego układu płciowego.
(…)

Nazewnictwo

Słowo srom dawniej oznaczało wstyd, hańbę, niesławę[1] – od prasłowiańskiego *sormъ, stąd też rosyjskie, ukraińskie со́ром (sorom), białoruskie сорам (soram), staroruskie соромъ (soromъ), scs. срамъ (sramъ – jako odpowiednik greckiego nowotestamentowego αἰσχύνη/aischunē „wstyd, hańba”), срамота (sramota), bułgarskie срам (sram), срамът (sramŭt), serbskie, chorwackie i słoweńskie сра̑м/srȃm, срамота/sramota, dolnołużyckie srom, sromota (porównaj polskie współczesne sromota, sromotny) – zabytek językowy należący do zgodności irańsko~słowiańskich: awestyjskie fšarǝma „wstyd”, nowoperskie šаrm, osetyjskie œfsarm ts.[2][3] Nazwa przeniesiona na narząd płciowy ze względu na religijne tabu dotyczące seksualności, z tego powodu jest ona rzadko stosowana w zastosowaniach pozamedycznych. Jak każda część ludzkiego ciała związana z seksualnością, srom ma wiele potocznych nazw, z których część ma charakter wulgarny. Sfera płciowości dla wielu jest tematem tabu, co stwarza mniejsze lub większe problemy z nazewnictwem.

http://sjp.pl/srom
1. ogół zewnętrznych narządów płciowych kobiet i samic ssaków
2. przestarzale: wstyd, hańba, niesława

https://pl.wiktionary.org/wiki/srom

synonimy:
(1.1) st.pol. kiep
(1.2) st.pol. sromota
wyrazy pokrewne:
rzecz. sromota f
czas. sromać się, zasromać się, zasromać
przym. sromotny, sromowy

I na koniec, jakby tego było mało… to ten SRoM, wygląda na to, że pochodzi od czynności jak SRaĆ/T, czyli SRoMeM SRa się…

…..

Dopisek:
Może to wszystko nie jest ładne, ale tak właśnie powstają wpisy na szybko… są trochę jakby nieokrzesane i surowe… ale tak wyglądają właśnie moje poszukiwania znaczeń słów…

Reklamy

22 thoughts on “151 01 Słowiański źródłosłów słów zbudowanych na rdzeniach CRM, ZRM, SRM, HRM, GRM, KRM, na przykładzie tzw. greckiego rdzenia HeRM

  1. W artykule jest o Grecji, a tutaj proszę:
    http://www.taraka.pl/amorgos_wyspa_ludzi_szczesliwych
    zwróciło moją uwagę, że stolica na tej wyspie nazywa się Chora, a na zamieszczonej tam mapce inna wyspa to Karpathos , pozostałe też brzmią dla władających słowiańskim językiem całkiem nie-egzotycznie: Rodos, Kos itd itd
    Nie sa to potwierdzone dane, ale Domen rozgłasza na brunatnych historycy.org, że R1a w Grecji to nie tylko to z inwazji slowiańskiej w V wieku, ale i o wiele, wiele starsze. Mam tę informację na oku, więc cierpliwie czekam na jakieś potwierdzenie tego w naukowych badaniach, a wówczas może okazać się, że np.Achajowie byli nosicielami R1a i wyjaśni dlaczego te nazwy brzmią znajomo.

    Polubienie

    • Co do R1a (jakiegoś tam) na Bałkanach, to tu i tam czyta się jedynie jakieś nie poparte niczym różne twierdzenia… Ostatnio gdzieś zobaczyłem, że ludność kultury toporów bojowych, czy inaczej kultury sznurowej, dotarła swoim zasięgiem na Bałkany, czy nawet i do dzisiejszej północnej Grecji… To było chyba napisane na http://eurogenes.blogspot.co.uk/ ale nie jestem pewien, czy to tam, czy gdzieś indziej…

      Polubienie

      • Mam takie przeczucie, że jeśli potwierdzi się R1a w Grecji sprzed 4000 lat i więcej, to będzie to ten sam typ inwazji, jaki miał miejsce w zachodnich Chinach 4800 lat temu.
        Mumie z pustyni Takla Makan są R1a, ale są jednocześnie negatywne dla aryjsko-indyjskiego kładu Z93.

        Polubienie

      • Robert on 2015-08-27 o 22:21 said:
        (…)
        Mumie z pustyni Takla Makan są R1a, ale są jednocześnie negatywne dla aryjsko-indyjskiego kładu Z93.

        A co potwierdza brak Z93 u tzw. Białych Mumii z Takla Makan? Ja czytałem, że oni byli Z93…

        Polubienie

      • Gdy je badano nie siegano tak glłęboko w R1a, doszli do poziomu M198, ale niektore SNP są znane i są niecharakterystyczne dla kładu Z93, tak jak przypadek z Eulau, gdzie po charakterystycznych SNP przypuszcza się, że są one kładem L664.

        Polubienie

      • Robert on 2015-08-28 o 06:59 said:
        Gdy je badano nie siegano tak glłęboko w R1a, doszli do poziomu M198, ale niektore SNP są znane i są niecharakterystyczne dla kładu Z93, tak jak przypadek z Eulau, gdzie po charakterystycznych SNP przypuszcza się, że są one kładem L664.

        To bardzo ciekawe! Czy możesz podać źródło, gdzie o tym można poczytać?

        Polubienie

      • Źródła brak, cytuje z pamieci, ale nie ma się co przejmować tym, bo gdy pojawią się najnowsze wyniki badań i zostanie to ujednoznacznione (ciekawe słowo) wówczas będzie to bomba, wszyscy będą o tym dyskutować i pisać na blogach. Czekajmy cierpliwie.

        Polubienie

      • Mnie zastanowiła ta mapa: http://thegeneticatlas.com/N_Y-DNA.htm
        Czyli ród N – Finowie i ich rodacy z Rosji.

        Węgrzy mają język ugrofiński, więc powinni mieć wpływ genetyczny chociaż częściowo także z od ludu który ich podbił i przyniósł język.
        A tutaj, nie ma nawet 1% z rodu N.

        A co do mapy:
        R1a jest rozszerzeniem na wschód – dwie ciemne plamy mamy w Azji.
        R1b jest na zachód: http://thegeneticatlas.com/R1b.png – tutaj Francja i Brytania jest bardzo silna genentycznie.

        A sumując te mapy: http://thegeneticatlas.com/R1.png

        Mamy coś takiego że Polska, tereny dzisiejszej Polski mają genetycznie najmocniejszy zasób i R1b, i R1a (Chociaż dziwne, bo w innych badaniach R1B jest niski) – w każdym razie, wniosek z tych grafik wynoszę jeden:
        – kolebką rodu R była Polska (http://thegeneticatlas.com/R.png)

        Lub…. jednak Afryka.

        Polubienie

      • „Mamy coś takiego że Polska, tereny dzisiejszej Polski mają genetycznie najmocniejszy zasób i R1b, i R1a (Chociaż dziwne, bo w innych badaniach R1B jest niski) – w każdym razie, wniosek z tych grafik wynoszę jeden:
        – kolebką rodu R była Polska ”

        1. W temacie R1b ta mapka jest na pewno kopnięta. Wyższy odsetek R1b jest w Czechach niz Polsce i to bardzo znacznie, tak samo w Niemczech.
        2. Mapka R1a jest na pewno poprawna.
        3. Nawet biorąc pod uwagę tylko rachunek prawdopodobieństwa mozna byc pewnym, że półwysep europejski nie będzie ojczyzną R, ale Eurazja, chociaż półwysep europejski jest jej częścią i brzmi to nielogicznie.

        Polubienie

  2. Przy okazji przejścia rdzenia ZRM w SRM…

    https://pl.wikipedia.org/wiki/%C5%9Arem
    (…) Śrem był po raz pierwszy wspomniany w dokumentach pisanych z 1136 jako ważny gród kasztelański[12] o nazwie Zrem.
    (…)

    http://www.gazetawroclawska.pl/artykul/297033,rzecz-o-jezyku-srem-do-sremu-w-sremie,id,t.html?cookie=1

    Jan Miodek 20 sierpnia 2010 Aktualizacja: 22 sierpnia 2010 10:53

    Rzecz o języku: Śrem – do Śremu – w Śremie

    „Przed paroma dniami usłyszałam w radiu formy do Śremia, w Śremiu. Czy to poprawne brzmienia?” – pyta Pani Agnieszka M. z Leszna.

    Nietrudno się domyślić, że postacie te stworzono przez analogię do takiego ciągu nazewniczego, jak Bytom – do Bytomia – w Bytomiu, Radom – do Radomia – w Radomiu, Stradom – do Stradomia – w Stradomiu, Oświęcim – do Oświęcimia – w Oświęcimiu.

    Śrem jednak należy odmieniać według paradygmatu twardotematowego: jadę do Śremu – przyglądam się Śremowi – zachwycam się Śremem – byłem w Śremie.

    Śremski to przymiotnik od tej nazwy utworzony, a nazwy mieszkańców od niej wywiedzione to kolejno śremianin, śremianka, śremianie. Etymologia szeregu Bytom – Radom – Stradom – Oświęcim wiedzie nas do archaicznych imion słowiańskich o takim brzmieniu, związanych znaczeniowo z formami być, rad, (po)stradać, święty.

    Nazwy miejscowe dzierżawcze o pierwotnym znaczeniu gród (własność) Bytoma, Radoma, Stradoma, Oświęcima (Bytoma, Radoma itd. – jak Adama, Erazma) powstały przez dodanie do nich przyrostka -j, który nie dochował się do czasów piśmienniczych, ale zmiękczył poprzedzające go m: Bytom’, Radom’, Stradom’, Oświęcim’. Ta wygłosowa miękkość zanikła w wieku XVIII i od tej pory mamy w mianowniku twarde m: Bytom, Radom, Stradom, Oświęcim. Jedynym śladem we współczesnym języku po dawnym przyrostku j i po dawnej miękkości są brzmienia przypadków zależnych: Bytomia – Bytomiowi – Bytomiem, Radomia – Radomiowi – Radomiem, Stradomia – Stradomiowi – Stradomiem, Oświęcimia – Oświęcimiowi – Oświęcimiem.

    Pochodzenie nazwy wielkopolskiego, nad Wartą położonego grodu Śrem jest o wiele trudniejsze do wyjaśnienia. Jej zapisy występują od XII wieku: Zrem 1136, Srem 1212, Sireme 1234, Serem 1242, Srzem 1366, Szrzem 1436, Strzem 1451, Szrem 1846, Szrem albo Śrem 1892. Przyjmuje się, że w średniowieczu był to Śrzem, niekiedy ze wstawnym t między ś-rz: Strzem (por. na ten temat np. Maria Malec, Słownik etymologiczny nazw geograficznych Polski, Kraków 2003, str. 238).

    Dzisiejsza postać Śrem byłaby rezultatem zmiany śrz na śr – typowej w polszczyźnie (śrzoda – środa, w pośrzodku – w pośrodku). Niektórzy badacze, w tym wrocławski onomasta prof. Stanisław Rospond (1906-1982), wywodzą Śrem od praindoeuropejskiego rdzenia ser (słowiański czasownik sreti) o znaczeniu płynąć.

    Inni wiążą go etymologicznie ze staropolskim słowem śrzon – szron, a ściślej – z jego niepoświadczoną w źródłach, przypuszczalną formą śrzem – od prasłowiańskiego serm biały. Taka interpretacja wiązałaby Śrem – dawny Śrzem – z jasną barwą gleby lub roślinności w miejscu powstania osady. Jak Państwo widzą, nie jest to wszystko jednoznaczne.

    Polubienie

    • http://www.historycy.org/index.php?showtopic=67178

      Skąd się wzięła nazwa „Śrem” ?

      junek_z_buku
      post 9/04/2010, 9:21

      Witam

      Mam pytanie dotyczące 6 identycznych nazw Śrem– Otóż w Serbii/Chorwacji znajduje się okręg Śrem, w Bułgarii wioska śrem a w Wielkopolsce na Dolnym Śląsku są aż 4 miejscowości o tej nazwie.

      Serbia/Chorwacja
      Syrmia (Serbian: Срем, Srem; Croatian: Srijem; German: Syrmien; Hungarian: Szerémség) is a fertile region of the Pannonian Plain in Europe, between the Danube and Sava rivers. It is divided between Serbia in the east and Croatia in the west.

      Wielkopolska
      • Śrem – miasto w woj. wielkopolskim, w pow. śremskim,
      • Śrem – wieś w woj. dolnośląskim, w pow. polkowickim, w gminie Gaworzyce
      • Śrem – wieś w woj. dolnośląskim, w pow. ząbkowickim, w gminie Kamieniec Ząbkowicki
      • Śrem – przysiółek w województwie wielkopolskim, w powiecie międzychodzkim, w gminie Sieraków
      Jest też wieś Śrem w Bułgarii: wieś Срем province :: Хасково municipality :: Тополовград
      Początkowo myślałem, że nazwa „Śrem” ma coś wspólnego z Serbami podobnie jak różne Sarbinowa, Sarbska, Sarbie itp., o których uważa się, że kiedyś na terenach dzisiejszej Zachodniej Polski mieszkali. Jednakże etymologia nazwy krainy Śrem z Serbii/Chorwacji jest inna i raczej niepodważalna: (za Wikipedią):
      „The name Syrmia derives from the name of the ancient city of Sirmium, today Sremska Mitrovica. Sirmium was originally an Celtic town founded in 3rd century BC and conquered by Romans in the 1st century BC”. Zaś polska Wikipedia przypisuje założenie miasta Ilirom – co zresztą pasowałoby do bułgarskiego Śremu.

      Z powyższego można by wyciągnąć następujące wnioski:

      1. Na terenie Wielkopolski i Dolnego Śląska mieszkali liczni Ilirowie aż do czasu przybycia tam Słowian, którzy przejęli pierwotne iliryjskie nazwy tych miejscowości.

      2. Na terenie Wielkopolski i Dolnego Śląska mieszkali liczni Celtowie aż do czasu przybycia tam Słowian, którzy przejęli pierwotne celtyckie nazwy tych miejscowości.

      Co Wy o tym sądzicie – czy są jakieś inne przesłanki wskazujące o zamieszkiwaniu tych terenów przez plemiona iliryjskie/celtyckie aż do czasów przybycia tam Słowian?

      A może jednak mamy tu czysto przypadkową zbieżność nazw i jednak jest możliwa jakaś nie-iliryjska (nie-celtycka) lecz słowiańska etymologia nazwy Śrem?

      Polubienie

      • marlon
        post 9/04/2010, 17:11
        indoeurpejska może – nikt nie słyszał o Celtach i Ilirach w Wielkopolsce

        kmat
        post 9/04/2010, 18:44
        Fakt. Może to pozostałość z jakiś wcześniejszych czasów, jakieś przetasowania wewnątrz sznurowców, czy cuś. Zresztą iliryjskiego po prawdzie nie znamy, więc nie wiadomo czy to właśnie oni mieliby odpowiadać za zbieżności pomiędzy toponimią okołoadriatycką a południowobałtycką.

        marlon
        post 9/04/2010, 19:03
        QUOTE
        Nad Wartą leży Śrem, miasto o nazwie bez etymologii słowiańskiej, za to podobnej do iliryjskiego Sirmium (płd. Panonia – dziś węg. Szerem), trackiej rzeki Sermios (bułg. Strema), wenetyjskiego miasta Sirmio nad Jez. Garda (dziś Sermione) i paru innych nazw z płn. Włoch i okolic. Nazwę Śremu bezzasadnie wiązano ze szronem.

        tako rzecze Jagodziński. Stawiałbym więc na indoeuropejskość w ogólności

        junek_z_buku
        post 14/04/2010, 13:16
        Jeśli „indoeuropejska w ogólności” to co ten przymiotnik oznacza? Germańska? Wenet(d)yjska a może jeszcze wcześniejsza?

        Jeśli indoeuropejska, to co miałaby po „indoeuropejsku” oznaczać? Chram? (sorry za dyletancką sugestię…).

        Jeśli aż tyle starych, przedsłowiańskich nazw przetrwało oznacza to kolejny argument, że na terenie Wielkopolski i Dolnego Śląska nie było nie pustki osadniczej. Chyba, że dałoby się jednka znaleźć etymologię słowiańska…

        marlon
        post 14/04/2010, 16:46

        QUOTE
        kolejny argument, że na terenie Wielkopolski i Dolnego Śląska nie było nie pustki osadniczej

        cała masa hydronimów w naszym kraju posiada etymologię indoeuropejską (pisali o tym Babik i inni) tzn taką której nie można odnieść do indoeuropejskości zróżnicowanej

        Polubienie

      • junek_z_buku
        post 15/04/2010, 12:51 Quote Post

        QUOTE
        Jeśli będziemy porównywać nazwy tylko na podstawie współczesnego brzmienia, do możemy dojść do wniosków, które dla niektórych osób będą brzmiały atrakcyjnie-nazwy celtyckie, iliryjskie, trackie, wentyjskie itp. ale będą miały więcej wspólnego z etymologiami internetowymi niektórych wikipedystów, lub twórców różnych stron a mało z analizą opartą na źródłach. Moim zdaniem podstawową zasadą podczas, dokonywania analizy czegokolwiek, powinno być szukanie najpierw bliskich powiązań badanego przedmiotu/ zjawiska a gdy takich powiązań nie będzie, to szukanie kolejnych dalszych powiązań. Przekładając to na językoznawstwo, uważam, że najpierw należy próbować znaleźć analogie rodzime, gdyż np. nazwa miasta Śrem powstała na terenie Polski, prawdopodobnie w czasach pierwszych Piastów, więc nazwa najprawdopodobniej jest umocowana na gruncie języka, który był używany w okolicach późniejszego Śremu w XII w. Dopiero brak możliwości powiązania tej nazwy ze słownictwem rodzimym powinien być przesłanką do badania tej nazwy pod kątem innych języków. Tymczasem często tak jest, jeśli nazwa z terenu Polski jest niezrozumiała dla współczesnych, to szuka się w pierwszej kolejności najodleglejszych analogii, zamiast najbliższych. Potem na tej podstawie tworzy się teorie o Ilirach czy Wenetach nie-Słowianach.

        W pełni zgadzam się z Tobą w powyższym zgadzam.

        Nie mam oczywiście zdania czy nazwa „Śrem” pochodzi od szronu, czeremchy czy innego słowiańskiego słowa – choć rzeczywiście „czeremcha” wygląda prawdopodobniej od „szronu

        Uważam, że prościej przyjąć etymologię słowiańską (polską) niż jakąkolwiek inną. Inna wymagałaby wyjaśnień – dlaczego aż tyle podobnych nazw, dlaczego przetrwały z czasów przedsłowiańskich itd., co miałaby znaczyć, itp.

        Choć z drugiej strony ndal pozostaje „Sirmium” istniejące na Bałkanach jeszcze przed przybyciem tam Słowian. Jak to ze sobą pogodzić?

        PS. Przypomnialem sobie o jeszcze jednum Śremie – tym razem w Czechach – Zürau (Siřem) – przeczytałem w artykule „Odcięcie. Aforyzmy Kafki” w Tygodniku Powszechnym, w numerze z 8.01.2008

        A.Mączka
        post 16/04/2010, 23:06
        Uważam, że bardziej naciągane jest szukanie analogii między nazwą zanotowaną w XII w. na terenie Polski z nazwą zanotowaną po raz pierwszy w antyku w miejscu oddalonym od tego pierwszego o jakieś 1500 km. Moim zdaniem analogii można by się doszukiwać, gdyby starożytna nazwa była notowana w antyku gdzieś mniej więcej na terenie Polski, tak jak Kalisia. Wtedy można by próbować powiązać obie nazwy. Szukanie analogii w tak oddalonych czasowo i geograficznie miejscach nie ma, moim zdaniem, większego sensu. (Szukanie tak odległych geograficznie analogii prowadzi często na manowce. Podawałem przecież przykłady, skąd się wzięły nazwy kaukaskich Iberów i Albanów.)
        Jeśli znasz jakiekolwiek źródło, które twierdzi, że w XI/ XII w. w okolicach Śremu zamieszkiwała ludność iliryjska lub celtycka, to proszę podaj je. Jeśli twierdzisz, że Słowianie przejęli istniejącą już iliryjską nazwę, to proszę podaj źródło, które notuje wielkopolski Śrem np. w V w. n.e.

        A.Mączka
        post 19/04/2010, 22:48 Quote Post

        Marlon, trochę pogrzebałem w książkach i znalazłem coś takiego:
        Szrem i inne formy jego nazwy pod rokiem 1232 mamy formę „Cirem”, która bardzo jest podobna do psł. formy ‚čerm-a’. Czeski słownik etymologiczny Rejzeka podaje formy nazwy ‚střem-cha’, czyli czerem-cha z różnych języków słowiańskich i nie tylko. Wyraz ten w języku serbochorwackim brzmi, ‚srem-ša, srem-za’, w lit. šermukšnis, co oznacza jarząb. Podaje jeszcze podobne wyrazy stang. ‚hramsan’, stirl. ‚crim’-czosnek. Śrem z Dolnego Śląska może mieć podobne znaczenie. Tutaj informacje na ten temat: Śrem k. Ząbkowic

        Polubienie

      • http://www.ashervah.republika.pl/tekst11_5.htm

        Grzegorz Jagodziński
        KONCEPCJE POCHODZENIA SŁOWIAN – 5
        Słowianie a Wenetowie • wnioski ostateczne
        ZAGADNIENIE SPECJALNE – SŁOWIANIE A WENETOWIE

        1. Słowian w pewnych źródłach określa się jako Wenetów. Na Łotwie leży Ventspils, „miasto Wenetów”. Siedziby Wenetów lokowane są na zachód od Aestów / Estów / Ostów utożsamianych z Bałtami (por. jednak dzisiejszych fińskich Estończyków). Wenedami nazywali Germanie wielu swych sąsiadów, może od ich własnych nazw, a może nie.

        Na terenie obecnej Polski istnieją (istniały) nazwy geograficzne, które nie mają jasnej etymologii słowiańskiej, które wykazują podobieństwo do nazw identyfikowanych jako iliryjskie lub wenetyjskie (= pochodzących z języka nadadriatyckich Wenetów) i które występują grupowo na pewnych ciągłych obszarach. Mamy np. Karpaty (albańskie karpë ‚skała’) czy Tatry.

        Problem Wenetów wymaga bardziej szczegółowej analizy.

        Lud, który Ptolemeusz nazywa Wenetami, zamieszkuje obszary, na których Tacyt jakie 50 lat przed Ptolemeuszem lokuje zbierające bursztyn plemię Aestii; tych ostatnich brak u Ptolemeusza.
        Nazwą Veneti określają Herodot, Polybios i liczni autorzy łacińscy plemię żyjące nad Adriatykiem (por. dzis. Wenecja). Ich język jest w jakimś stopniu znany i określany jako bliski italskim, ale zawierający też elementy celtyckie i germańskie.
        Cezar pisze o plemieniu galijskim Veneti w prowincji Aremorica nad Atlantykiem (por. dziś francuska prowincja Vendée na płd. od ujcia Loary, miasto Vannes w płd. Bretonii).
        Po walijsku Gwynedd to północna Walia.
        Jezioro Bodeńskie w starożytnoci nosiło nazwę Venetus.
        W języku fińskim Venäjä, Venädä, Venät, w estońskim Vene, oznacza Rosję.
        Jak podaje Vasmer, Ventspils jest nazwą pochodzenia bałtycko-niemieckiego. Wcześniej miasto nosiło nazwę łotewską Ce:sis i rosyjską Kes’.
        Dopiero Jordanes w VI wieku ne. utożsamia Wenetów ze Słowianami pisząc: „ex una stirpe exorti tria nunc nomina ediderunt, id est Venethi, Antes, Sclaveni” (z jednego pnia poczęci trzy teraz ludy wydali z siebie).
        U Ptolemeusza Odra nosi nazwę Ouiadouas (gen. Ouiadou). Nazwa ta ma etymologię wenetyjską, zgodną z topografią ujścia rzeki: vi- ‚roz’, reszta patrz Aduas, dziś Adda, lewy dopływ Padu (adu ‚strumień, bieg wody’, -a- rozszerzenie nazwy na -u zgodne z tendencją panującą w języku wenetyjskim).
        Nad Wartą leży Śrem, miasto o nazwie bez etymologii słowiańskiej, za to podobnej do iliryjskiego Sirmium (płd. Panonia – dziś węg. Szerem), trackiej rzeki Sermios (bułg. Strema), wenetyjskiego miasta Sirmio nad Jez. Garda (dziś Sermione) i paru innych nazw z płn. Włoch i okolic. Nazwę Śremu bezzasadnie wiązano ze szronem.
        Język iliryjski miał być bliski wenetyjskiemu znad Adriatyku.
        Nazwa Raba ma korzenie iliryjskie (a nie trackie): por. ilir. Arabo:, dziś Raba w Panonii i inne, i ma znaczenie ‚Polna, rzeka płynąca przez pola orne’ (iliryjskie arab ‚pole’, por. łac. arvum).
        Nazwy Sawa (rzeka koło Łańcuta, także miejscowość koło Limanowej), Drawa (dopływ Noteci, także Drawiec, dziś Drzewiec niedaleko Koła oraz wieś Drawce na Spiszu) i Drama (dopływ Kłodnicy, dopływu Odry na Górnym Śląsku; także wieś Dramino na Mazowszu) przypominają nazwę iliryjskich rzek Savos, Dravos (dziś Sawa, Drawa) oraz Drama w Macedonii (nazwa tracka lub iliryjska).
        Nazwa Tatry ma etymologię celtycką (franc. tertre ‚wzgórze’ z celt.) lub dacką, zob. też iliryjskiego pochodzenia Trtra w Hercegowinie.
        Nazwa Drwęca (dopływ dln. Wisły) ma korzenie celtyckie (Druentia, dziś Durance, lewy dopływ Rodanu) lub wenetyjskie (Truentus w Picenum, śr.-wsch. Italia).
        Nazwa Opawa (dopływ Odry) pochodzi prawdop. od iliryjskiego *Apa:vus, por. Aponus ‚źródło w kraju Wenetów’, Met-apa ‚Międzyrzecze, miejscowość w Etolii’.
        Nazwa Noteć (staropolskie Noteś) ma odpowiednik Natiso, Natissa – nazwa małej rzeki w kraju Wenetów, wpadającej do Adriatyku; por. też Netisse, dziś Neetze, rzeka w kreju Połabian.
        Nazwa Wierzyca (lewy dopływ dln. Wisły), pierw. Verissa (rok 1198) ma sufiks -issa, znany z nazw rzek wenetyjskich, oraz rdzeń ten sam co w Werona, miasto nad Adygą.
        Nazwa Kalisia (Kalisz) może mieć etymologię słowiańską, ale też i iliryjską lub celtycką.
        Nazwa Veneti ma italo-celtycką etymologię: ‚należący do rodu’ (*wen-, ten sam rdzeń, który widać w bretońskim gwenn ‚rasa’, stirl. fin ‚rodzina’, a dalej w łac. venus ‚miłość’) przy braku etymologii słowiańskiej.
        Prusowie to kiedyś jeden z ludów bałtyckich, później germańskich.
        Nazwa romańskiej Francji wywodzi się od nazwy germańskich Franków.
        Nazwa Bułgarzy oznaczała lud turecki, potem słowiański.
        Nazwy celtyckich Walijczyków (ang. Welsh), rumuńskich Wołochów i italskich Włochów wywodzą się od określenia jednego z plemion celtyckich (Wolków) zamieszkujących Galię Narbonensis (podbici w 121 pne.); ani Walijczycy, ani Wołosi, ani Włosi nie mają z nimi żadnego związku.
        Niemiecka nazwa Węgrów, Ungarn, wywodzi się od nazwy Hunów (bądź samych – tak twierdzi Moszyński wbrew Bańkowskiemu, por. chiń. Xiongnu < Hung Nu – bądź od jednego z ich plemion – Ongur, Onogur, którego nazwa ma turecką etymologię: 'dziesięć strzał'). Z tego samego źródłosłowu pochodzi i termin polski. Kimkolwiek byli Hunowie, nie wydaje się możliwe, aby mieli cokolwiek wspólnego z Węgrami – Madziarami.

        Mała uwaga: Wojciech Jóźwiak pisze, że sami Słowianie NIGDY siebie Wenetami nie nazywali. Nie jest to do końca prawdą. Połabianie mówili venst'ě – 'po połabsku'.

        Podsumowując: z tego, że Ptolemeusz lokował na ziemiach Prus (sic!) niejakich Wenetów oraz że Jordanes w VI wieku utożsamił Słowian z Wenetami nie wynika, że w czasach Ptolemeusza nazwa ta również musiała oznaczać Słowian i że Słowianie zamieszkiwali wówczas w dzisiejszej Polsce. Mało tego, wydaje się, że pierwotnie m.in. na terenie dzisiejszej Polski mieszkał lud italskich Wenetów, krewniaków tych znad Adriatyku. Jego pierwotna ojczyzna mogła leżeć nad Jeziorem Bodeńskim. Lud ten pozostawił po sobie szereg nazw geograficznych w Polsce płn., pokrewnych nazwom używanym nad Adriatykiem (Vi-aduas, Śrem, Drwęca, Noteć, Wierzyca, może Ina, Minia, Mroga, Odra (por. Mare Adriaticum), Osa). Nazwa tego ludu została później przez Niemców przeniesiona na Słowian (m.in. stąd Ventspils 'miasto Słowian' na Łotwie i fiń. Venäjä 'Rosjanie'). Nazwę Wenetów przeniesiono także prawdopodobnie wcześniej na pewne plemiona celtyckie.

        W każdym razie wczesne świadectwa o Wenetach niewiele pomagają w ustaleniu praojczyzny Słowian i dlatego przesłanki z nimi związane nie będą w ogóle brane pod uwagę.

        Moje wnioski ostateczne brzmią:

        Słowianie są blisko spokrewnieni z Bałtami i zawsze mieszkali w ich sąsiedztwie.
        Ich ojczyzną są zapewne jakieś obszary Ukrainy, może Podnieprze, jak chce Godłowski.
        Tereny te były zamieszkiwane przez ich przodków aż od epoki wspólnoty indoeuropejskiej.
        Słowianie prowadzili gospodarkę mieszaną, rolniczo-hodowlano-rybacką, i prowadzili osiadły tryb życia.
        W jakimś okresie historii obszar ich zamieszkiwania mógł sąsiadować z celtyckim i mesapijskim – może przyczyną była wczesna ekspansja Słowian na zachód, aż do obszarów dzisiejszej Polski (a więc rację mają częściowo i autochtoniści), a może ekspansja Italo-Celtów na wschód; w każdym razie obszar między Wisłą a Dnieprem nie pozostawał bezludny.
        W etnogenezie Słowian uczestniczyły inne ludy, które zostały przez nich zasymilowane. Bardzo prawdopodobny jest tu udział irańskich Sarmatów, ale niewykluczony jest i udział italoceltyckich Wenetów.

        Jak to się ma do analizy Wojciecha Jóźwiaka?

        Moje rozumowanie poparte jest przez wszystkie słabe punkty hipotezy autochtonistycznej.
        Cudowne rozmnożenie Słowian w najwcześniejszym średniowieczu można wytłumaczyć korzystną dla nich koniunkturą rolniczo-hodowlaną (lepsze warunki klimatyczne itd.) oraz włączenie w ich szeregi Sarmatów i Wenetów.
        Nieprawdą jest, że częściowo leśne, a częściowo lasostepowe i stepowe środowisko w ojczyźnie Słowian nie zapewniło im dostatecznej ilości pożywienia potrzebnego do eksplozji demograficznej. Słowianie byli ludem przynajmniej częściowo rolniczym i potrafili wykorzystać urodzajne czarnoziemy. Ponadto właśnie ta eksplozja nadwerężyła ich zdolnoci wyżywienia się i doprowadziła do ekspansji terytorialnej.
        Brak germańskiej przesuwki w rzecznych nazwach dorzecza Odry i Wisły częściowo jest nieprawdą (Tanew), częściowo wynika z identycznoci formy z przesuwką i formy bez przesuwki w słowiańskim, częściowo wynika z faktu niezamieszkiwania Germanów na tym terenie akurat w okresie, gdy przesuwka działała.
        W dorzeczu Dniepru brak (?) nazw słowiańskich, bo mogły zachować się nazwy starsze, z czasów gdy słowiański bliższy był bałtyckiego. Żaden to argument, skoro dalej na zachód też brakuje nazw słowiańskich.
        Wenetowie pierwotnie nie byli Słowianami, ale ich resztki ocalałe po różnych dziejowych zawieruchach (Celtowie, Germanowie) mogły zasymilować się ze Słowianami.
        Słowianie przed rokiem 100 ne. byli mniej więcej tam, gdzie i jeszcze przez kilkaset lat. A byli tam już od conajmniej dwóch tysięcy lat, choć ich słowiańskość wykształcała się w przeciągu dziejów. Właśnie brak migracji i kontaktów z coraz to innymi ludami zachował ich język w stanie bardzo archaicznym w porównaniu z innymi językami indoeuropejskimi.
        Souobenoi Ptolemeusza to nie Słowianie, ale lud, od którego zapożyczyli nazwę (asymilując go?).
        Argumentacja, że Słowianie musieli jeździć konno, bo liczyli tylko do czterech, jest śmieszna i nie uwzględnia pewnych prostych zasad rozwoju języka.
        Przeniesienie nazwy czegoś płynącego na płynące drewno nie oznacza, że ojczyzna Słowian była bezdrzewna.

        Grzegorz Jagodziński
        http://priv.internet.pl/~grzegorj/
        http://www.kki.net.pl/~grzegorj/
        http://republika.pl/grzegorj/
        Tekst pochodzi ze witryny internetowej: http://www.taraka.most.org.pl.
        Przejrzany i poprawiony przez autora
        2002.07.01

        Polubienie

      • „Słowianie przed rokiem 100 ne. byli mniej więcej tam, gdzie i jeszcze przez kilkaset lat. A byli tam już od conajmniej dwóch tysięcy lat, choć ich słowiańskość wykształcała się w przeciągu dziejów. Właśnie brak migracji i kontaktów z coraz to innymi ludami zachował ich język w stanie bardzo archaicznym w porównaniu z innymi językami indoeuropejskimi. ”

        Mały cytacik z powyższej pracy Grzegorza Jagodzińskiego, gdzie daje on wspaniały przykład, jak da się nie napisać, że język słowiański jest BEZPOŚREDNIĄ (TAKŻE GENETYCZNĄ) CIĄGŁOŚCIĄ… od języka Proto-Słowiańskiego, czyli tzw. PIE, czyli Proto-Indo-Europejskiego… 🙂

        Ten pan i jemu podobni, ma niesamowity dar w głoszeniu podobnych przeciw-słowiańskich poglądów.

        Polubienie

  3. Czy to nie przesada łączyć sermo ze sromem? Czy to też wargi?
    Skribho, widzę, ze sermo – hermo – ermo już cię dawniej interesowało.
    „Hermes – w mitologii greckiej bóg dróg, podróżnych, kupców, pasterzy, złodziei, posłaniec bogów. Hermes jako bóg handlu musiał mieć opanowane techniki dobijania targu, uznano go więc za boga „przekonującej wymowy””
    „Przekonująca wymowa” może mieć coś wspólnego ze słowem. Ale charakterystyka Hermesa pasuje do „szmer”, „szemrać” i „szemrany”. W końcu to bóg złodziei.
    Gdyby jednak jego imie pochodziło od sermo – hermo? – słowo, to czy Słowianie nie powinni mieć w swoim panteonie Słowosa? Lub podobnego?

    Polubienie

      • „Ciekawe co do SRoM, SeRMo…” Ha ha To twój pomysł z przed 2 lat. Nie pamiętasz o czym pisałeś? To przeczytaj.
        „trzeba by się nad tym bardziej zastanowić…”
        To na co czekasz? Myśl.
        Może przy okazji zaproponujesz jakąś etymologię dla Sarmatów.
        W komentarzach powyżej pojawił się wątek Śremu. Mogącego mieć wg mnie również coś z sermo. Ale i
        Srem, Sirmium, Syrmia
        Sarmatai = Sauromatai i Syrmatae
        name derives from the word sauros?

        Polubienie

      • Ja myślę o wielu rzeczach i ponieważ zawsze jestem uczciwy, to nie muszę pamiętać co napisałem, a jeszcze w większości odpisuję z panelu admina wp, wiec nie patrzę nawet gdzie to idzie… 🙂

        (…) Może przy okazji zaproponujesz jakąś etymologię dla Sarmatów. (…)

        Już o tym pisałem.

        SyRa MaC’/T’

        https://en.wikipedia.org/wiki/Mat_Zemlya

        Mat Zemlya, also Matka Ziemia, and Mati Syra Zemlya (literally Damp Mother Earth), is the oldest deity in Slavic mythology, her identity later blended into that of Mokosh.[1] She shares characteristics with Indo-Iranian Ardvi Sura Anahita “Humid Mother of the Earth.”

        In the early Middle Ages, Mati Syra Zemlya was one of the most important deities in the Slavic world. Oaths were made binding by touching the Earth and sins were confessed into a hole in the Earth before death. She was worshipped in her natural form and was not given a human personage or likeness. Since the adoption of Christianity in all Slavic lands, she has been identified with Mary, the mother of Jesus.

        An example of her importance is seen in this traditional invocation to Matka Ziema, made with a jar of hemp oil:

        East – „Mother Earth, subdue every evil and unclean being so that he may not cast a spell on us nor do us any harm.” West – „Mother Earth, engulf the unclean power in thy boiling pits, and in thy burning fires.” South – „Mother Earth, calm the winds coming from the South and all bad weather. Calm the moving sands and whirlwinds.” North – „Mother Earth, calm the North winds and clouds, subdue the snowstorms and the cold.” The jar, which held the oil, is buried after each invocation and offering is made at each Quarter. (Slavonic mythology 1977:287)

        …..

        Przy okazji zajęcia, to mam z 500 wpisów do upowszechnienia, z tego 50% to językoznawstwo i okolice. Około 600 wpisu zagotuje się także w tematach okołosromowych… hehehe

        Polubienie

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s