186 Se+LeNe i jej słowiański źródłosłów, jako S+LuNa, ŁuNa, ŁoNo, wyŁaNiaĆ, S(K)ŁaNiaĆ, LŚNiĆ, LŚNieNie itd. No dobrze ale co z HeLeNe, czyli… w sumie SeLeNe?!!

W tym artykule postaram się zatłuc kilka ptaków jednym kamieniem, czyli znaleźć odpowiedzi na kilka językowych problemów powiązanych razem ze sobą. Wpis ten jest w sumie ciągiem dalszym wpisu https://skribh.wordpress.com/2015/10/02/179-selios-czy-helios-czyli-dlaczego-slowianski-tzw-satemowy-dzwiek-s-jest-pierwotniejszy-niz-znieksztalcone-np-nieme-tzw-centumowe-kentumowe-hentumowe-h-wg-tzw-rough-breathing/

Zwróciłem uwagę, że w tzw. j. greckim występują dziwne nielogiczności, no bo porównując np. taką Helenę (np. trojańską, czyli iLioN’SKa”, założę się że to od Ilionu, czyli HeLioNu, SeLioNu, czyli znów naszego S(L)uNK/Ca) z taką SeLeNe… to co widzimy? Ano widzimy to, że i (H)eLeNa i SeLeNa, to jedno i to samo, niby i racja, bo zgodnie z zasadą tzw. rough breathing, słowo HeLeNa powinno wcześniej brzmieć SeLeNa. No dobrze no to dlaczego jednocześnie z tą „zniekształconą” HeLeNą, ci tzw. starożytni Grecy/Ahaiowie/Mykeńczycy… czy jak tam ich zwał, zachowali sobie „niezniekształconą” SeLene?

Czy i Wy czujecie, że coś tu nie gra, bo wskazywałoby to, na JEDNOCZESNE LOSOWE „zniekształcenie”, bądź na nieidentyczność tych rdzeni/słów!!!

No właśnie… a może było tak, że ci tzw. Grecy (kimkolwiek byli) ZNIEKSZTAŁCALI SOBIE TO I OWO RAZ TAK, A RAZ TAK, W ZALEŻNOŚCI OD… OKOLICZNOŚCI? A może to wszystko było jednak zupełnie inaczej? Osądźcie sami…

Tradycyjnie zaczynam od „wszystko najlepiej wiedzącej” wiki… Tym razem jej polskojęzyczną wersję w całości pomijam, bo nie ma tam nic o źródłosłowie słowa SeLeNe… 😦

https://en.wikipedia.org/wiki/Selene
In Greek mythology, Selene (/sɨˈlni/; Greek Σελήνη [selɛ̌ːnɛː]moon‚;) is the goddess of the moon. She is the daughter of the Titans Hyperion and Theia, and sister of the sun-god Helios, and Eos, goddess of the dawn. She drives her moon chariot across the heavens. Several lovers are attributed to her in various myths, including Zeus, Pan, and the mortal Endymion. In classical times, Selene was often identified with Artemis, much as her brother, Helios, was identified with Apollo.[1] Both Selene and Artemis were also associated with Hecate, and all three were regarded as lunar goddesses, although only Selene was regarded as the personification of the moon itself. Her Roman equivalent is Luna.[2]
(…)

Names

The etymology of Selene is uncertain, but if the name is of Greek origin, it is likely connected to the word selas (σέλας), meaning „light”.[3]

Just as Helios, from his identification with Apollo, is called Phoebus („bright”), Selene, from her identification with Artemis, is also commonly referred to by the epithet Phoebe (feminine form).[4] The original Phoebe of Greek mythology is Selene’s aunt, the Titaness mother of Leto and Asteria, and grandmother of Apollo, Artemis, and Hecate. Also from Artemis, Selene was sometimes called „Cynthia”.[5]

Selene was also called Mene.[6] The word men (feminine mene), meant the moon, and the lunar month. It was also the name of the Phrygian moon-god Men.[7]

Origin

The usual account of Selene’s origin is given by Hesiod. In the Theogony, the sun-god Hyperion espoused his sister Theia, who gave birth to „great Helios and clear Selene and Eos who shines upon all that are on earth and upon the deathless Gods who live in the wide heaven.”[8] The Homeric Hymn to Helios follows this tradition: „Hyperion wedded glorious Euryphaëssa, his own sister, who bare him lovely children, rosy-armed Eos and rich-tressed Selene and tireless Helios.”[9] Here Euryphaëssa („wide-shining”) is probably an epithet of Theia.[10]

Other accounts make Selene the daughter of the Titan Pallas[11] or of Helios.[12]
(…)

https://en.wiktionary.org/wiki/Selene
(…)
Etymology
This entry lacks etymological information.
(…)
Etymology
From the Ancient Greek proper noun Σελήνη ‎(Selḗnē), from the Ancient Greek σέλας ‎(sélas, light).

Pronunciation
sĕlēʹnĭ, IPA(key): /sɛˈliːnɪ/
(…)

!UWAGA!
Pomijając tradycyjne już to „niezauważanie” słowiańskich rdzeni/słów, widoczne jak na dłoni w oficjalnych źródłach, to czy to „sɛˈliːnɪ”, nie kojarzy się Wam z S’WiT, S’WiaTL”o, S’WieCiC’/T’, a nawet może bardziej z LS’NiC’/T’, LS’NieNie, o L”uNa, L”oNo itd. nie zapominając?!!

W Selene brakuje dźwięku „W”, odnajdywanego w rdzeniach/słowach jak SWaR itd, no ale jak na zapożyczenie i zniekształcenie, to i tak nie najgorzej! Zresztą nie ważne, bo i tak wszystko odnosi się do ŚWiaTŁa, w różnych postaciach, a to świecącego, jak S+LuN+Ce, a to odbitego jak Se+LeNE, Se+LuNe czyli Z ŁuNY wyŁaNiającego się…

http://www.finedictionary.com/Selene.html
(…)
Typos (*)
aelene, welene, delene, xelene, zelene, aelene, swlene, sslene, sdlene, srlene, sekene, seoene, sepene, selwne, selsne, seldne, selrne, selebe, selehe, seleje, seleme, selenw, selens, selend, selenr

Czy teraz SeLeNe nie kojarzy się także Wam z WeLeNe… WeLą i WeLeSeM?

http://www.etymonline.com/index.php?term=Selene
moon goddess, equivalent of Latin Luna, from Greek selene „the moon; name of the moon goddess,” related to selas „light, brightness, bright flame, flash of an eye,” from PIE root *swel- (2) „to shine, beam” (cognates: Sanskrit svargah „heaven,” Lithuanian svilti „to singe,” Old English swelan „to be burnt up,” Middle Low German swelan „to smolder”); related to swelter, sultry. Related: Selenian „of or pertaining to the moon as a world,” 1660s.

!UWAGA!
Oczywiście brak słowiańskich rdzeni/słów dla „greckiego” Selene, „łacińskiego” Luna, jak np. słowiańskie LuNa/ŁuNa/L”uNa, L”oNo, LuNa”C’/T’, wyŁaNiaC/T’ itp, jak i dla tzw. PIE *swel-, jako S’WieC’/T/T’, S’WiaT, S’WieCa, S’WieTLiK, oS’WieTLiC’/T’, S’WieTLiSTy, SWiaTL”y, S’WieTLaNy… SwieTL”aNa, S’WieTNy itd, a także dla SWaRGa, SWaRo”G, SWaR, SWaRoZ”i/yC, SWaRzyCa, S(K)WaR itd!!!

http://www.etymonline.com/index.php?term=swelter&allowed_in_frame=0
c. 1400, „faint with heat,” frequentative of swelten „be faint (especially with heat),” late 14c., from Old English sweltan „to die, perish,” from Proto-Germanic swiltan- (cognates: Old Saxon sweltan „to die,” Old Norse svelta „to put to death, starve,” Gothic sviltan „to die”), perhaps originally „to burn slowly,” hence „to be overcome with heat or fever,” from PIE root swel- (2) „to shine, beam” (see Selene). From the same ancient root comes Old English swelan „to burn.” For specialization of words meaning „to die,” compare starve. Related: Sweltered; sweltering.

http://www.etymonline.com/index.php?term=starve&allowed_in_frame=0
Old English steorfan „to die” (past tense stearf, past participle storfen), literally „become stiff,” from Proto-Germanic sterban „be stiff” (cognates: Old Frisian sterva, Old Saxon sterban, Dutch sterven, Old High German sterban „to die,” Old Norse stjarfi „tetanus”), from PIE root ster- (1) „stiff, rigid” (see stereo-).

The conjugation became weak in English by 16c. The sense narrowed to „die of cold” (14c.); transitive meaning „to kill with hunger” is first recorded 1520s (earlier to starve of hunger, early 12c.). Intransitive sense of „to die of hunger” dates from 1570s. German cognate sterben retains the original sense of the word, but the English has come so far from its origins that starve to death (1910) is now common.

!UWAGA!
Oczywiście brak słowiańskich rdzeni/słów jak STRaWa, STRaWiC’/T’, TRaWIC’/T’, TRaWa… czyli wychodzi na to, że wszystkie te zmieszane i wstrząśnięte Giermańce zwyczajnie PRZEKRĘCIŁY SOBIE ZNACZENIE słowiańskiego rdzenia/słowa (S)TRW / (S)TRaWa w jej brak!!!

PODSUMUJMY

Se+LeNe, wygląda na to, że pochodzi od Se+LuNe, czyli Z ŁuNy, czyli Ze ŚWiaTŁa odbitego od S+ŁuN’+Ca, gdzie dźwięk „S” NIE POCHODZI OD SeLI+os, jako SLoNCe/SLuNCe, a ZOSTAŁ DODANY, jako znaczenie Z (skąd) ŁuNy, czyli z odbicia ŚWiaTŁa, które tworzy S+ŁuN+Ce, co jak wiemy jest zgodne ze stanem rzeczywistości fizycznej. A co może nie?

http://sjp.pwn.pl/sjp/luna;2480166.html
łuna «odblask pożaru lub silnego światła widoczny na horyzoncie»

…..

Przyjrzyjmy się teraz dla odmiany słowu HeLeNe, a także Helena i… Lena, bo wg. polskiej wiki to jest zdrobnienie od Helena.

https://pl.wikipedia.org/wiki/Helena_%28imi%C4%99%29
Helena – imię żeńskie pochodzenia greckiego. Wywodzi się od słowa Ἑλένη oznaczającego „blask Księżyca”. W Polsce po raz pierwszy imię to odnotowano w 1272[1].
(…)
Zdrobnienie: Lena, obecnie nadawane także jako samodzielne imię.
(…)

https://pl.wikipedia.org/wiki/Lena_%28imi%C4%99%29

Lena – imię żeńskie, popularne w krajach słowiańskich i skandynawskich; usamodzielnione zdrobnienie od greckiego Ἑλένη (pol. Helena) lub Μαγδαληνή (pol. Magdalena)[1]. W Polsce forma o brzmieniu Lena jest notowana od 1418 roku[2], jako pochodna żeńska imienia Helena[3] lub męska – Lenarda (może także Lenida, Leona)[4]. W Polsce można się spotkać również ze zdrabnianiem w ten sposób imion Milena i Marlena, Eleonora i Leonia.

W grupie imion żeńskich nadawanych nowo narodzonym dzieciom w 2009 w Polsce Lena zajmowała 9. miejsce, w 2010 – 4. miejsce, w 2011 – 3. miejsce, w 2012 – 2. miejsce, w 2013 – 1. miejsce[5], w 2014 – utrzymywała się na 1. miejscu[6].

W Rosji Lena występuje tylko jako zdrobnienie od imienia Jelena, a nie jako samodzielne imię[7].

!UWAGA!
Wiki nie zna oczywiście słowiańskiego rdzenia/słowa jak ŁuNa, czyli BLaSK, BRzaSK… itp. hehehe

https://en.wikipedia.org/wiki/Helene_%28name%29
Helene (French: Hélène) is a female given name from the Greek Ἑλένη, whose etymology is unclear. The modern Greek pronunciation is [ele’ni], and in English, there is also Helena, Elena, Elaine, Helen, Hellen, or Ellen. The name is first attested in the IliadHelen of Troy.

https://en.wikipedia.org/wiki/Helen_%28given_name%29#Etymology
Helen is a feminine given name derived from the Ancient Greek name Ἑλένη Helenē (dialectal variant: Ἑλένα Helena) whose etymology is unknown; a derivation of the latter from ἑλένη, a variant form of ἑλάνη, i.e. „torch„, is considered „rather uncertain”.[1][2] Another possible derivation is from Greek Σελήνη Selene, meaning ‚moon‚.[3] Helen of Troy is a character in Greek mythology. The name was widely used by early Christians due to Saint Helena, the mother of the emperor Constantine I, who according to legend found a piece of the cross on which Jesus Christ was crucified when she traveled to Jerusalem.[3]
(…)

Oups!!! Karramba!!! Dupa blada!!!

HeLeNe BARDZO MOŻLIWE, ZE MOŻE POCHODZIĆ JEDNAK OD SeLeNe, czyli znów tzw. rough breathing kłania się, czyli ZNÓW MAMY KOLEJNY DOWÓD NA TO, ŻE DŹWIĘK „S” SATEMOWY BYŁ UŻYWANY WCZEŚNIEJ NIŻ PÓŹNIEJSZE ZNIEKSZTAŁCONE I NIEWYMAWIANE TZW. „GRECKIE” HENTUMOWE „H”!!!

…..

Ciekawostka:

http://facet.wp.pl/gid,17896395,kat,1034179,galeriazdjecie.html?smgnzebaxbaxhefticaid=115b9b
(…)
„Łuń” oznacza po rosyjsku błotniaka – dużego ptaka drapieżnego z rodziny jastrzębiowatych, pogromcę.
(…)

http://sjp.pl/%C5%82un
łun
łuna
poświata silnego światła, ognia itp.

http://sjp.pl/lun
lun
luna
przestarzale: księżyc

https://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%91%D0%BE%D0%BB%D0%BE%D1%82%D0%BD%D1%8B%D0%B9_%D0%BB%D1%83%D0%BD%D1%8C
Болотный лунь[1], или камышовый лунь[1] (лат. Circus aeruginosus) — птица семейства ястребиных.
(…)

28 thoughts on “186 Se+LeNe i jej słowiański źródłosłów, jako S+LuNa, ŁuNa, ŁoNo, wyŁaNiaĆ, S(K)ŁaNiaĆ, LŚNiĆ, LŚNieNie itd. No dobrze ale co z HeLeNe, czyli… w sumie SeLeNe?!!

  1. Czy zastanawialiście się, co wspólnego ma sól ze słońcem? Ten sam źródłosłów, z tym, że powiązań znaczeniowych brak… Natomiast w kulturze ludowej przypisuje się jej słoneczne cechy: „W kulturze ludowej sól jest traktowana jako jedna z substancji niezbędnych do życia, jest ważnym składnikiem codziennej diety. W symbolicznym wymiarze posiada ambiwalentne znaczenia. Z jednej strony, tam gdzie jest w nadmiarze nie może rozwijać się życie, oznacza więc jałowość. Jest także składnikiem potu, co wiąże ją z biologicznym wymiarem ludzkiego istnienia. Z drugiej jednak strony posiada właściwości konserwujące, powstrzymuje procesy rozpadu i gnicia, co pozwala widzieć w niej substancję czystą, a nawet świętą. Sól w duchowym aspekcie kultury ludowej pełni funkcję operatora zmian, służy przekształceniu rzeczywistości, porządku, kategorii. Przypisywane jej znaczenia symboliczno-magiczne wynikają z obserwacji jej fizycznych właściwości: posolone mięso nie ulega rozkładowi i jednocześnie zostaje utrwalone w danym stanie. ” http://teatrnn.pl/leksykon/node/3246/etnografia_lubelszczyzny_%E2%80%93_ludowe_wierzenia_o_soli
    Skąd takie powiązanie w nazewnictwie? Może ktoś wie?

    Polubienie

    • Hm, miałam własnie napisac o soli 🙂 Z mojego słownika etym. (włoskiego) wynika, że:
      lat. SAL,
      gr. ALS (*SALS), które to przodkowie używali także dla okreslenia Morze, z rdzenia IE SAR- SAL- iść, schodzić/przepływać, które to znajdujemy w sscr. SAR-ATI biec, ubiegać/spływać, SARA serwatka [wł. SIERO część wodnista mleka, a takze krwi – stąd serologia, seropozytywny itp.; polska SIARA odn. pierwszego mleka matki], SALILA upływajacy, potok, fala, woda; w sensie – morska woda, z których fal wydobywa się sól.

      SÓL, SALT, SALE, SAL, SALS

      ISOLA, island, – wyspa
      z łac. INSULA – Curtius wyprowadza ją z cząstki IN ‚w’ oraz SAL-UM -> gr. SAL-OS mare, właśc.: ruch, wzburzenie wód, co łaczy się z gr. SALEYO poruszam, wzburzam, SALE wzburzenie, burza, SALASSO wstrząsam; wg. Benfeya z tego samego rdzenia, co sscr. SARATI upływać, SARIT rzeka, SALILAM upływająca woda, rzeka; rdzeń: SAR – iść, śpieszyć się, upływać

      SAR – upływać
      sscr. SARIT rzeka,
      SARATI upływać
      wł. SALICE – wierzba płacząca S/L
      wł. SALIRE – wznosić
      gr. SAL-OS morze
      pl. SÓL, lat. SAL
      lat. inSULA, wyspa
      lit. SALA -wyspa
      wł. iSOLA – wyspa
      wł. iSOLare – izolować

      SLOnce, SOLnce?
      sscr. SURAS, SUR-YAS, *SVARYAS słońce
      SVAR- promieniować, błyszczeć
      ved. SVAR niebo, światło

      Polubienie

      • sscr. SARAMI idę, upływam/uchodze
        pl. SŁAĆ, poSYŁAĆ
        POSEŁ, POSŁANKA

        SAR iść, spieszyć się
        pl. SZARPAĆ?
        SZURAĆ ?

        gr. SALEYO wburzam
        pl. SZALEJĘ, SZAŁ

        Polubienie

      • „Słońce” bardziej przypomina „słony”. choć gr. sol, jest niemal identyczne z sól.
        Znalazłam jeszcze takie powiązanie:

        „surowy
        1. ‘niepoddany obróbce, znajdujący się w pierwotnym stanie’; 2. ‘srogi, śmiały’; dawna postać syrowy: 3. ‘świeży, nieuschnięty’ oraz 4. ‘niepoddany uprawie’.
        Pochodzenie:

        Od XV w.; pochodzi od psłow. *surovъ / *syrovъ ‘surowy, nieobrobiony, świeży, mokry’ (por. np. ros. suróvyj, bułg. suróv, czes. syrový) utworzonego od psłow. przymiotnika *surъ / *syrъ ‘surowy, nieobrobiony, niedojrzały, świeży, mokry’, który odpowiada lit. sūrùs ‘słony’, łot. sūrs ‘gorzki, cierpki’ oraz stniem. sûr ‘kwaśny, cierpki’ – podstawą dla nich wszystkich jest pie. *sū-ro-, *sou-ro-‘cierpki, słony, gorzki’. (zaczerpnięte z : http://sciaga.pl/slowniki-tematyczne/11630/surowy/)”

        A tu ciekawa, XV wieczna podmianka satem/kentum, związana z solą, ale tylko pobieżnie – może się komuś przyda:
        „1. Pierwsza próba wyjaśnienia śródłosłowu nazwy Kołobrzeg należy chyba do Kosmosa von Simmerna i pochodzi z ok. 1600 roku. Łączy fakt powstania nazwy z solą. Według niej, w czasie jakiegoś polowania na wilki zziajane psy przywiodły myśliwych do źródeł, z których płynęła słona woda. Dlatego to miejsce zaczęto nazywać Kohlenberg od znajdujących się tu mielerzy, niem. Kohlen(meiler) ‚stos paleniskowy z układanych warstwami drewien’, w tym wypadku służących do warzenia soli, z drugim członem Berg ‚góra, wzniesienie’. Jednak tego typu wyjaśnienia należałoby zaliczyć do pseudoetymologii.” http://www.latarnia-morska.eu/index.php?option=com_content&view=article&id=64%3Akoobrzeg..
        Zostaje jeszcze powiązanie z wołoskim sół- gleba, parcela, osada, z czego zapewne powstało nasze sioło…

        Polubienie

      • „Zostaje jeszcze powiązanie z wołoskim sół- gleba, parcela, osada, z czego zapewne powstało nasze sioło…”

        Raczej odwrotnie…

        Polubienie

      • ” SARA serwatka [wł. SIERO część wodnista mleka, a takze krwi – stąd serologia, seropozytywny itp.; polska SIARA odn. pierwszego mleka matki], ”

        po polsku:
        SR
        Ser SeRwatka SiaRa
        w gwarze podmiana samogłosek
        SyR SyRwotka SiaRa

        po włosku, od razu widać brak logiki:
        Ricoota/Formaggio SieRo Colostro

        Ich SieRo jest zapozyczeniem ze słowiańskiego.

        Polubienie

    • Muszę przyznać, że to poszukiwanie znaczeń w innych niż angielskojęzycznych słownikach ma dużo sensu…

      A co do SoL, jako żródła życia i jako So”L i jako SL”oN’Ce, ma to sens, ra zże wszystko co żyje pochodzi ze SL”oNeGo MoRza, a dalej ze SL”oN’Ca, a dalej ze S’WiaTLa…

      Polubienie

      • Raczej SioL”o to od SoLi, a nie z włoskiego… bo w SioLe Soli używało się… a j. włoski powstał kiedy? W tzw. 10w?

        Polubienie

      • Wołoski, nie włoski, od grupy etnicznej zamieszkującej Półwysep Bałkański. Miejscowość Ujsoły ma mieć nazwę ukłutą od „u sół”…

        Polubienie

      • Przepraszam, niedopatrzenie! Ale przy okazji WoL”ocHo”W i WL”ocHo”W, to kim oni niby byli? Czy nie mieszanką odsłowiańsko-miejscową?

        Idąc Twoim tokiem rozumowania, to j. słowiański pochodziłby od wołoskiego…

        Polubienie

      • A z tymi Wołochami to ciekawe, jak można zniemczyć rdzeń LacH…
        https://pl.wikipedia.org/wiki/Wo%C5%82osi
        „Określenie Vlach pochodzi od germańskiego walh/wealh „obcy”, „nieznajomy” i było używane przez dawne ludy germańskie jako określenie początkowo człowieka posługującego się językiem celtyckim, później romańskim[1]. Jest więc egzoetnonimem (nazwa nadana przez przedstawicieli obcej grupy). To samo pochodzenie mają słowa Walon czy Walijczyk[2].

        Po Germanach słowo odziedziczyli Słowianie, a przez nich inne ludy, jak Węgrzy (oláh odnosi się do Wołochów, a konkretniej Rumunów, zaś olasz do Włochów) oraz Bizantyńczycy (Βλάχοι, Vláhi) używający go jako określenie wszystkich ludów łacińskich zamieszkujących Bałkany[3]. W języku polskim funkcjonuje słowo „Włoch”, spełniające tę samą funkcję co słoweńskie lach – oba pochodzą od tego samego korzenia.”

        W dodatku kraina geograficzna Slawonia, na terenie dzisiejszej Chorwacji…

        Polubienie

      • kamila
        on 2015-10-14 o 03:48 said:
        A z tymi Wołochami to ciekawe, jak można zniemczyć rdzeń LacH…
        (…)

        100 na 100!!! Niesamowite, nigdy wcześniej o tym tak nie pomyślałem!!! PIĘKNIE!!!

        Polubienie

    • Nie widzę tak tego. Bałtosłowianie rozwijali się odrębnie kilka wieków, więc i język ewoluował nieco inaczej. Tak więc zapożyczenie wtórnie mogło z bałtosłowiańskiego przejść do polskiego. Tak to widzę.

      Polubienie

      • kamila on 2015-10-12 o 09:59 said:
        Nie widzę tak tego. Bałtosłowianie rozwijali się odrębnie kilka wieków, więc i język ewoluował nieco inaczej. Tak więc zapożyczenie wtórnie mogło z bałtosłowiańskiego przejść do polskiego. Tak to widzę.

        Możesz to wyjaśnić i poprzeć jakimiś dowodami i źródłami? Przyznam, że nie za bardzo wiem, o co Ci chodzi, bo nie zacytowałeś, tego do czego Twoje słowa odnoszą się…

        Polubienie

      • Może niezbyt precyzyjnie się wyraziłam. Czytałam artykuł o wsi Ujsoły, ć, gdzie wywodzono nazwę osady od wołoskiego „u soły”.

        „Pierwotna nazwa Ujsół brzmiała „U Soły” i wywodzi się od położenia pierwszych zagród zlokalizowanych bezpośrednio nad rzeką Sołą. Istnieje też hipoteza, która tłumaczy, że „sol” oznacza po wołosku, (również we współczesnym rumuńskim) glebę, rolę, zaś „sola” – działkę, parcelę. Mając to na uwadze, ówczesną nazwę Ujsół interpretować można jako węgiersko – wołoski wyraz oznaczający „Nową Rolę”, bądź „Nową Osadę”. Przez lata nazwy „Ujsol” i „Ujsól” figurowały w dokumentach austriackich, zachowanych do dziś, aż do chwili, gdy zostały spolszczone do obecnie używanej nazwy „ Ujsoły”.”

        http://www.ujsoly.com.pl/historia/historia-79,115,art.html

        Być może, „nasi” Wołosi posługiwali się którymś z języków bałto-słowiańskich, a nie koniecznie wschodnioromańskim. Stąd wniosek, że ponownie przynieśli do nas rodzimy rdzeń, z niemal nie zmienionym znaczeniem. Dopiero po napisaniu i opublikowaniu tekstu dotarło do mnie, że od tego soła, nasz sołtys ukłuty, a nie jak niemce wywodzą:
        „Sołtys (z niem. Schuldheiß, Schultheiß, Scholtis, Schulte(s) i Schulz(e), sędzia, ten, który wskazuje winnego; forma zlatynizowana scultetus, solthetus) – przedstawiciel lokalnej społeczności, przeważnie wiejskiej. Jego rola począwszy od średniowiecza ulegała poważnym zmianom i od 1990 roku w Polsce jest organem wykonawczym sołectwa.”
        https://pl.wikipedia.org/wiki/So%C5%82tys

        Polubienie

      • Wysłany 14.10.2015 o 03:38 | W odpowiedzi na kamila.
        Może niezbyt precyzyjnie się wyraziłam. Czytałam artykuł o wsi Ujsoły, ć, gdzie wywodzono nazwę osady od wołoskiego „u soły”.

        Szczere powinszowania za dar L”a”CzeNia ZNaCzeN’ SL”o”W!!!

        Dodam tak mi skojarzyło się z Sz+LaK, tak droga, co LeC/Ti, Leje’S, co Z LaTa, wg. mnie to od LaC’/T’, jak oLiWa Leje’s.

        ZLeW…

        Polubienie

  2. https://en.wikipedia.org/wiki/Celine
    Celine is a family name and feminine given name, a variant of Celeste. The name is common in French speaking countries, but spelled Céline, and pronounced differently.

    https://en.wikipedia.org/wiki/C%C3%A9line
    Céline is a French female given name, of Greek origin, meaning „moon” (See also Selina).

    Celine
    Pronunciation ‚se-leen’ or ‚se-lin’
    Gender female
    Origin
    Meaning heavenly
    Other names
    Related names Céline, Celeste, Celina, Selina, Selene

    http://www.sheknows.com/baby-names/name/celine
    Latin Meaning:
    The name Celine is a Latin baby name. In Latin the meaning of the name Celine is: Hammer or of the heavens.

    French Meaning:
    The name Celine is a French baby name. In French the meaning of the name Celine is: Latin ‚caelum’ meaning sky or heaven. Also aor Selena.

    Polubienie

  3. „po włosku, od razu widać brak logiki:
    Ricoota/Formaggio SieRo Colostro”

    Ten brak logiki/pokrewieństwa słów jest tak okropnie widoczny w każdym z tych języków, że nie wiem, jak językoznawcy moga to tak lekko ignorować
    pl. małe/mniejszy – zmniejszyć – mielić
    wł. piccolo – diminuire – tritare
    eng. small – diminish – grind
    niem. klein – vermindern – mahlen

    Przecież to jest jakiś żart.

    Polubienie

  4. SuL/SuŁ/ (także SzuL/SzuŁ)- „SuŁ” oznaczający pierwotnie „dobry” i „SuLi”- „lepszy”, czego kwintesencją są imiona „Dobrosuł” i Radsuł”, „SuLi-” oznaczało też „obiecywać”, „przyrzekać”, lub „SuLiJ-” – „lepszy”.

    Pochodzenie i znaczenie imion:

    – Sulimir – starosłowiańska nazwa człowieka oznaczająca: dzielnego i lepszego od innych lub obiecującego pokój. Odnotowane w dokumentach z roku 1065.

    Inne formy i zdrobnienia: Sulimierz, Sulesz, Suliciek, Sulik, Sulinek, Sulko.

    – Sulisław – starosłowiańska nazwa człowieka oznaczająca: cieszącego się większą sławą niż inni lub przyrzeczony sławie. Zanotowane w dokumentach z roku 1136.

    Inne formy i zdrobnienia: Sulesz, Sulęta, Sulik, Sulinek, Sulisz, Sulko, Sułek, Sułko, Sułosz, Sulech, Sulej, Sulesław, Sulesz, Sulich, Suł, Sułko.

    A co z SzaLoNy, SzaŁ, SzaLeN’stwo? Niestety w necie nie da rady znaleźć, skąd to słowo się wzięło, a i w innych słowiańskich językach nie ma podobnego…

    Czy SiŁa, SiLNa/SiLNy nie należy również do tego źródłosłowu?

    Polubienie

    • „Czy SiŁa, SiLNa/SiLNy nie należy również do tego źródłosłowu?”

      No a ja Ty myślisz? Słowiańskie rdzenie nie oszukują, tak jak germańscy językoznawcy…

      Polubienie

  5. O SzaLe wykopałam cóś takiego: „Szała – To nazwisko zdaniem Prof. Rymuta (Nazwiska Polaków, t. II L-Ż, Kraków 2001, s. 391) pochodzi od bazy S(z)al, na której powstanie mogły mieć wpływ następujące elementy: imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, czasowniki szaleć ‚zachowywać się gwałtownie’ i szalić ‚oszukiwać, kłamać’ („Matacze ludzi szalą dla pieniędzy”), rzeczowniki szał ‚atak szaleństwa’, szala ‚część wagi’. Prof. Breza wymienia jeszcze inne znaczenia powyższych czasowników: 1. żartować, wściekać się. Zwraca ponadto uwagę na możliwy związek tego typu nazwisk z niemieckim czasownikiem schielen ‘patrzyć zezem’ i rzeczownikiem Schieler ‘zezowaty’ (zob. Nazwiska Pomorzan. Pochodzenie i zmiany, Gdańsk 2000, s. 390. Formę szała odnotowuje Słownik gwar polskich (opr. J. Karłowicz, t. V, Kraków 1907, s. 281), ale jest ona przytoczona ze znakiem zapytania przy cytacie „Żdzar mi chleb kiernoz, a ja go też ża szały, oddaj mi sa kawały”). Autor Słownika domniemywa, iż szały oznaczały to samo co gały.
    Tutaj dokładniej i z źródłami:
    http://www.wsjp.pl/do_druku.php?id_hasla=28232&id_znaczenia=4020026
    „płn. psł. *šalъ ‚zwodzenie, tumanienie; szaleństwo, furia, szał’
    Rzeczownik odczasownikowy od psł. *šaliti ‘zwodzić, tumanić, szaleć’ (bezpośredni kontynuant w polszczyźnie szalić (od XVI w.) ‘tumanić, mamić, durzyć, oszukiwać, okpiwać, zwodzić, ogłupiać, zaślepiać’ wyszedł z użycia). ”
    To co było pierwej niemieckie sal, czy prasłowiańskie SzaLiTi?

    Polubienie

  6. Przepraszam za kilka postów pod rząd ale trudno zebrać wszystko w jednym zapisie. Za dużo na wieczór przemyśleń przyszło…
    I tak na koniec jeszcze spytam o źródłosłów Ślęży, odtwarzany jako „SLeNG- mający znaczenie ‘wilgotny, mokry’, ‘mokradło’,”
    lub od niemiecko:
    „Językoznawca, Jürgen Udolph, nazwę Śląsk (*sьl- || *sil-) uznał za zarówno przedsłowiańską, jak i przedgermańską, czyli tzw. staroeuropejską. Jego zdaniem rdzeń *sil- pierwotnie nie odnosił się do nazwy plemienia, lecz był określeniem ‘morza, jeziora, spokojnej wody’. W świetle tej etymologii Śląsk oznaczałby zatem ‘krainę zasobną w wodę’.”
    Co sądzicie o powiązaniu tego słowa z źródłosłowem bazującym na spółgłoskach SLN/SL?

    Polubienie

    • O Ślęzy już było, tu wiele razy, nawet masz pozycję w Żródłach w Językoznawstwie, która traktuje wprawdzie o słowie jeDeN, ale jak przeczytasz tylko pierwszą stronę to dowiesz się, np. że źródłosłów jest słowiański, a nie germański, od gockich Silingów…

      http://www.academia.edu/9229839/Slavic_edin-_one_and_Winters_law
      Slavic *edin- ‚one’ and Winter’s law
      Robert Woodhouse

      S’Le”G, S’LoZa (LZa po rosyjsku, w wcześniej WiLGoC’/T’)… Z tego pewno też i LeGNiCa, i LeGia, LeHia, L”oZ”e, Lo”Z”Ko… Tak mi teraz przyszło do głowy, że gdzie WiLGoC’/T’ tam wszystko Le”GNie się…

      Na pustyni nie jest juz tak wesoło…

      Polubienie

  7. Kontynuując komentarz spod wpisu o Eliosie, skopiuję to, co napisałem gdzie indziej. Co do samej nazwy, czy Selene to pierwotna grecka nazwa Miesiąca natenczas nie wiem, ale niedługo się tym zajmę.

    „Jeśli chodzi o fazy Księżyca, to niestety każda ze stron (NC oraz PZ i HC) unikają faktów, bardzo mnie to wkurza, ale prawda lubi dzielnych wojaków, i wyjaśnienia faz księżyca nie ma, są tylko bajeczki i schematy wplecione w to, co się przyjmuje, a nie jak jest. Na przestrzeni połowy 1990 i początku 2000 r., Księżyc był w pełni na dziennym nieboskłonie, początkowo w koniunkcji ze Słońcem, wschodząc z nim, podkreślam w pełni, na wschodzie i stopniowo z biegiem lat pełnia oddalała się od Słońca, tworząc kąty 30*/45*/60* i t.d., aż do zachodzenia pełni na zachodzie. Pełnia znajdowała się na dziennym niebie. Noc była ciemna w tym czasie. Kto pamięta te lata winien sobie ten widok przypomnieć, dla mnie był on naturalny i jakoś dopiero z biegiem lat zajrzałem do schematu „uczonych”, który jest dobry tylko dla tych, którzy nieba nie obserwują i dają temu wiarę, bo tylko do tego to służy. Kilka lat pełni na dziennym niebie w różnych kątach od Słońca nie było iluzją trwającą lata, to jest zjawisko, które się powtarza cyklicznie. Rozbieżności kątów koniecznych do opozycji, jak i dni, o czym było tu wspominane, że kręcą dniami konkretnego cyklu Księżyca o grube 3-6 dni (!). Już dawno to zauważyłem, ale też się nie zastanawiałem, czemu pełnia jest za blisko lub za daleko od Słońca, ani czemu zaczyna się wcześniej niż piszą… W obecnym momencie wiem, że Słońce i Księżyc tworzą cykle wobec siebie, zwane cyklami Metona oraz Saros. Jaka jest właściwa długość tego cyklu, to znaczy, kiedy znów Księżyc i Słońce spotykają się w koniunkcji, gdzie Księżyc jest w pełni, tego jeszcze nie rozgryzłem. Fakt faktem, w jednej z książek o płaskiej ziemi bodaj, okolice 1900 r., również astronomowie angielscy zauważali, owe koniunkcje na przestrzeni kilkudziesięciu lat, uciszając tę sprawę, bo była niewygodna dla obecnego modelu i już w tym czasie zwalając to, co się z ich naukowymi bzdurami nie zgadza, iluzją i tym podobnymi sztuczkami. Obecnie pełnia Księżyca zbliża się do Słońca na zachodzie licząc sobie +/- 150* od Słońca (w dniu jej faktycznego rozpoczęcia), różnica ta stopniowo się zmniejsza z pełni na pełnię. Oczywiście rozpoczęcie wg. kalendarza jest kilka dni później, ale nawet wtedy nie jest to nigdy dokładna opozycja i błąd jest dość duży. Jeśli zaś chodzi o to skąd nauka wzięła, że to Słońce tworzy nów i pełnię, jest to matematyczne, schematyczne i symboliczne uproszczenie, z biegiem czasu skrajnie uproszczone, jak cała astrologia, wyłącznie do Księżyca. Ta zmiana jest ściśle związana z upadkiem astrologii oraz filozofią HC i naturalizmu, które w starożytności były już naprawdę bardzo popularne, i w ten upadły byt wprzężone. Jeśli coś jest blisko źródła światła, to ślepnie, jest cieniem, jeśli stanie na przeciw jest spalone, czyli mocarnie oświetlone, pływające w blasku. Taka była i jest dalej ta uproszczona astrologiczna i autorytatywnie astronomiczna, współczesna myśl. Wcześniej tak nie było, drzewsze pisma astrologiczne i astronomiczne, np. babilońskie, przednaturalistyczne greckie, pierwotna hinduska, wspominają i traktują Księżyc jako równoważne źródło światła. Tj. jako takie, które samo z siebie świeci, choć osobliwie, niezależne całkiem od Słońca. W astrologio-astronomii hinduskiej dzielą je jako dwojakie źródła światła, co ma sens, zwłaszcza w elektrycznym kosmosie – otóż słońce to, co dość oczywiste, ale mało kto o tym myśli – gorące światło, podobne do ognia, co jest postacią gorącej plazmy. Zaś ksieżyc, to zimne światło, luminescencyjne, rozbudzona, choć zimna plazma. To, co jest intrygujące to to, że ksieżyc zdaje się świecić z wewnątrz siebie, o słońcu wiadomo, że jest dość małe pod warstwą rozbuchanej plazmy, która je ogarnia i świeci z jego zewnętrza i jest poza nią równie „kamienne” i małe jak reszta planet. Takie są moje odkrycia, dumania na ten czas, może kogoś posuną dalej, ja dalej jestem w wędrówce.”

    https://www.youtube.com/watch?v=2YTa25AP1NI Proszę zwrócić uwagę na to, jak mała kropka jeden z Węzłów Księżyca – wchodzi do centrum Słońca, a ono przygasa. Coś niespodziewanego i niesamowitego.

    „Jeśli chodzi o fazy ksieżyca, to elektryczny kosmos traktuje go po macoszemu, nie znalazłem ich stanowiska, jak w tym modelu działa zmienny księżyc, raczej przyjmują HC schemat, nie wnikając i unikając problemu. Sęk w tym, że jego „zmienna” regularność, również w ciągu kilku godzin zdarza się nieraz „migrowanie” kątu oświetlenia, jakby światło się obracało, choć nie dzieje się to zawsze, są osobliwe, a wszędy cisza. Myślałem, że podejdą choć do niego, jak do komety, co by mogło dać jakiś trop. W przypadku tego zaćmienia z linku, coś przygasiło słońce, albo może samo się gasi, a gdy księżyc jest w zaćmieniu jest odwrotnie, jest jaśniejszy niż podczas zwykłej pełni, pełen światła i zmienia barwę na ognistą, w kulminacyjnej fazie zaćmienia tylko okrywa się, hm, dymem, ale jest naprawdę bardzo jasny, barwa jest bardzo intensywna, nawet w tym apogeowym cieniu, mimo to jednak jego światło jest inne niż zazwyczaj, świeci, ale nie daje światła. Tak samo słońce na tym filmiku, niby dalej świeci, ale nie daje światła. Fascynująca sprawa, szkoda tylko, że te bezmyślne i nieprawdziwe schematy faz i zaćmień HC są powielane w NC i elektrycznym kosmosie, ale przynajmniej cześć rzeczy w nich jest już do przodu w kwestii tego, jak jest.”

    „Przypomniałem sobie, że na tym blogu znalazłem te ciekawe zdjęcia. https://farm2.staticflickr.com/1042/1121057526_8929b5abbf_z.jpg To nie wiem, z którego roku. https://4.bp.blogspot.com/-om_k4GqBoTM/TfzUqHWIRCI/AAAAAAAABJk/YRhhLnMaJes/s1600/IMG_1224.JPG To drugie jest podług autora bloga, z którego pochodzi, z 28 maja 2011 r., kąt od słońca to, z dość dokładnych efemeryd, ok. 50* i na oko też na tyle wygląda. Pełnia była wg. ich astronomicznego „kalendarza” 11 dni wcześniej, 17 maja. https://4.bp.blogspot.com/-om_k4GqBoTM/TfzUqHWIRCI/AAAAAAAABJk/YRhhLnMaJes/s1600/IMG_1224.JPG Uważam to zdjęcie wraz z danymi za perełkę, Księżyc – bardzo cykliczny heretyk. 😉 A to reszta zdjęć Łobuza, stąd, ale myślę warto przypomnieć. https://redoctobermsz.files.wordpress.com/2014/04/20130407_1826391.jpg https://redoctobermsz.files.wordpress.com/2014/04/sun-rising-moon-setting-captiva-nice-photo-21.jpg (jego zaćmienie z koniunkcją, kunsztowny morderca głupot!) https://redoctobermsz.files.wordpress.com/2014/04/6vi7muhwatu-1.jpg (wspaniała koniunkcja w pełni).”

    Polubienie

  8. „SAR iść, spieszyć się
    pl. SZARPAĆ?
    SZURAĆ ?”

    Myślę jednak, że Szurać raczej nie ma związku z tym SAR, bo szurać jest chyba dźwiękonaśladowcze? Tak samo jak Szorować i Szumieć.
    Szurać, Szorować, Szumieć – każda ta czynność daje podobny dżwięk. Więc powstały chyba przez dźwiękonaśladownictwo?

    Polubienie

    • SUPER!!! Właśnie o tym będzie dzisiejszy krótki wpis (z długimi filmami), o naśladowaniu dźwięków Przyrody i Tradycji Słowiańskiej… choc i nie tylko… itd.
      Trochę odprężymy się przed dalszą wędrówką…

      Polubienie

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.