193 SL”oWiaN’SKie ZNaKi oDDzieLa+ja”Ce, CzyLi SL”oW+iaN’SKi Z’+Ro”D+L”o SL”oW TZW. HLe(c)H(K)ieHo Dia+C/KRiT+iC/K+o”S

Z”+Ro”D+L”o ZeRKa Nie Na oS’+RoDu… a Na Co..? jeS'(T)+(i)Li Nie Na To, To SPo+ZieRa Na NiCe”, czy NiC+oS’C’/T’?!!

„Zażółć gęślą jaźń”

ZaZ”o”L”C’ Ge”S’La” jaZ’N’

Ten wpis powstał min. z z powodu konieczności ujednolicenia zapisu dźwięków, tak aby KAŻDY/KaZ”Dy mógł go stosować do PORÓWNYWANIA/ Po+Ro”WNy+WaNia RDzeNi SL”o’W, w różnych językach, a szczególnie w językach Od-Przed-Słowiańskich/ oD+PRzeD+SLoWia+N’SKi(c)H.

Oto moja propozycja zapisu dźwięków jak i częściowo nazewnictwa, dot. zwłaszcza języka słowiańskiego (choć nie tylko). Poniższy opis dźwięków dokonany został za pomocą zwyczajnych znaków tzw. graficznych, czyli tzw. liter tzw. abecadła tzw. łacińskiego, bez użycia polskich znaków odróżniających / tzw. diakrytycznych.

A=a, Ą = a”; B=B; C=C, Ć=C’, CZ=Cz/C”; D=D, DZ=Dz, DŹ=Dz‚, DŻ=Dz”; E=e, Ę=e”; F=F, G=G, H/CH=H/(c)H, I=i, J=j, K=K, L=L, Ł=L”, M=M, N=N, O=o, Ó=o”, P=P, R=R, RZ=Rz/R”, S=S, Ś=S’, SZ=Sz/S”, T=T, U=u/V=v***, Y=y, Z=Z, Ź=Z’, Ż=Z”

Dodatkowo:

a:=aa, e:=ee, i:=ii, o:=oo, o”:/u:/v:=o”o”/uu/vv***, y:=yy

Gdzie:

*F=(PF, PH); Q=(Ko”/u/v); X=(KS)

**H/CH= w zależności, czy dźwięk (c)H pochodzi od innego innego dźwięku+dźwięk krtaniowy, tzw. laryngał, czy dźwięk H pochodzi od dźwięku krtaniowego+inny dźwięk, lub rozróżnienie między miękkim i twardym lub dźwięcznym i bezdźwięcznym „H”, jako H’ i H”, do uzgodnienia…

***Ó=o”/u/v

!UWAGA!
Sprawę rozróżniania, różnych dźwięków krtaniowych, należy dokładniej wyjaśnić w przyszłości, powołując się min. na przykłady brzmienia słów, jak i zamieniania lub dodawania znaku „c” do znaku określającego dźwięk/dźwięki „H”, patrz tzw. reforma ortografii polskiej z tzw. 1936r.

Słowo diakritikós pochodzi z tzw. języka greckiego, który jest silnie zniekształconym językiem tzw. kreolskim, Od-Przed-Słowiańskim OPS (dawniej tzw. PIE), z wieloma odmianami / tzw. dialektami, utworzonymi na Nie-OD-Przed-Słowiańskiej NOPS (dawniej tzw. NPIE lub NIE), podstawie językowej / tzw. substracie NOPS danego terenu , od języka Przed-Słowiańskiego PS, który PRAWDOPODOBNIE jako napływowy, nałożył był na te podłoża NIE, nakładkę językową tzw. superstrat OPS.

Poniżej dowód na kolejne przeciw-słowiańskie/polskie uprzedzenia, na przykładzie tzw. encyklopedii wikipedia, szczególniej jej polskojęzycznej odmiany, która NIE MA HASŁA podanego poniżej, ma natomiast inne hasło, odnoszące się do języka obcego od-słowiańskiego, w tym wypadku silnie zniekształconego języka kreolskiego, jakim jest tzw. język grecki.

UWAŻAM, ŻE ZAMIENIANIE NA SIŁĘ  I UŻYWANIE SŁÓW POCHODZENIA OBCEGO, ZAMIAST SŁÓW RODZIMYCH , JEST ZBRODNIĄ DYSKRYMINACJI KULTURY SŁOWIAŃSKIEJ I JĘZYKA SŁOWIAŃSKIEGO I MUSI BYĆ TO PIĘTNOWANE I NAPRAWIONE JAK NAJSZYBCIEJ!!!

ODDZIELMY ZIARNA OD PLEW, CZYLI „ODPLEWMY” TO, NIE WAŻNE CO NA TO MÓWIĄ JĘZYKOWE „AŁTORYTETY”!!!

Niniejszym wnoszę o UTWORZENIE HASŁA „polskie znaki odróżniające”, w tzw. encyklopedii wikipedia.pl, jak i wywiedzenie POPRAWNEGO ZNACZENIA I ŹRÓDŁOSŁOWU DLA TEGO ZWROTU NAUKOWEGO!

https://pl.wikipedia.org/wiki/Znaki_diakrytyczne

Znaki diakrytyczne[1] (gr. diakritikós – odróżniający) – znaki graficzne używane w alfabetach i innych systemach pisma, umieszczane nad, pod literą, obok lub wewnątrz niej, zmieniające artykulację tej litery i tworzące przez to nową literę. W alfabetach sylabowych mogą zmienić znaczenie całej sylaby.

W języku polskim jest dziewięć liter tworzonych za pomocą znaków diakrytycznych (litery diakrytyzowane, litery diakrytyczne): ą, ć, ę, ł, ń, ó, ś, ź, ż.

Niepoprawnie pojęciami znaki diakrytyczne i diakrytyki określa się litery diakrytyzowane, czyli tworzone poprzez dodanie znaków diakrytycznych.

W składzie komputerowym często do sprawdzania, czy dany font posiada polskie litery diakrytyzowane, używa się zdania: „Zażółć gęślą jaźń”. Jest to najkrótsze znane zdanie, które zawiera wszystkie polskie litery diakrytyzowane; chociaż jest poprawne gramatycznie, nie ma sensu semantycznego.

Przypisy

Nie „znaki diaktryczne”. Zob. Poradnia Językowa Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2013-06-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-04-24)].
…..
A oto, co rzeczą/rzeką? na ten temat źródła:
…..

English
Etymology
From Ancient Greek διακριτικός ‎(diakritikós, “distinguishing, separative”), from διακρίνειν ‎(diakrínein, “to distinguish, separate”), from διά ‎(diá, “between”) + κρίνω ‎(krínō, “I separate, distinguish”).

https://en.wiktionary.org/wiki/%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CF%81%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82#Ancient_Greek
διακριτικός
Greek
Adjective
διακριτικός • ‎(diakritikós) m, feminine: διακριτική (diakritikí), neuter: διακριτικό (diakritikó)
discreet (respectful of privacy or secrecy; quiet; diplomatic)

https://en.wiktionary.org/wiki/%CE%B4%CE%B9%CE%AC#Ancient_Greek
διά
Ancient Greek
Alternative forms
διαί ‎(diaí) (Poetic)
ζά ‎(zá) (Aeolic)

Etymology
From *δισα ‎(disa), from Proto-Indo-European *dwis (related to δίς ‎(dís, “twice”) and δύο ‎(dúo, “two”)). Cognates include Latin dis- and Gothic 𐌳𐌹𐍃- ‎(dis-).

Pronunciation
IPA: /di.á/ → /ði.ˈa/ → /ði.ˈa/

Preposition
δῐᾰ́ • ‎(diá)

(with genitive)
(of a place)
in a line
through
in the midst of, between
along
at intervals of, at every
(time)
between
after
every (interval of time)
(causality)
through, by
(later prose) out of (materials from which something is made)
(with accusative)
(of a place, poetic) through, among
(time) during
(causality)
thanks to, by aid of
because of
for the sake of

Adverb

δῐᾰ́ • ‎(diá)

throughout

Prefix

δῐᾰ́ • ‎(diá)

through
in different directions, concerning separation
concerning preeminence
concerning completion, to the end
thoroughly, completely
concerning mixture, partly
concerning leaving an interval or breach

See also ἀπό ‎(apó)

References
διά in A Greek–English Lexicon by Liddell & Scott, Clarendon Press, Oxford, 1940
BDAG
G1223 in Strong’s Exhaustive Concordance to the Bible.

Greek Preposition
διά • ‎(diá)
by, for

!UWAGA!
Dia = DWa lub DLa lub DRuG/H/K!!! Słowiańskiech rdzeni DL/R i DW oczywiście nie podaje się!

https://en.wiktionary.org/w/index.php?title=Appendix:Proto-Indo-European/dwis&action=edit&redlink=1
Wiktionary does not yet have an appendix for Proto-Indo-European/dwis.

https://en.wiktionary.org/wiki/%CE%BA%CF%81%CE%AF%CE%BD%CF%89#Ancient_Greek
κρίνω
Ancient Greek
Alternative forms
κρίννω ‎(krínnō) Aeolic

Etymology
From Proto-Indo-European *krey-. Cognates include Latin cernō, Welsh gogrynu, and English rinse.

Pronunciation
IPA: /kri᷄ː.nɔː/ → /ˈkri.no/ → /ˈkri.no/

Verb
κρῑ́νω • ‎(krī́nō)
I separate, part
I order, arrange
I inquire, investigate
I select, choose, decide, prefer
I discern between good and bad
(middle & passive) I contend, dispute, quarrel
I judge, pronounce
I bring to court, accuse
I pass sentence on, condemn, criticize

https://en.wiktionary.org/wiki/Appendix:Proto-Indo-European/krey-
Proto-Indo-European
Reconstruction

The root is attested only in the centum languages, and hence the reconstruction *ḱrey- is also possible.

Root *krey- ~ *ḱrey-[1]

  1. to sift, separate, divide

Derived terms

The root was often reformed as *krey(n)- based on the original nasal-infix present.

References

  1. ^ Michiel de Vaan (2008), Etymological Dictionary of Latin and the other Italic Languages, Leiden, Boston: Brill Academic Publishers

!!!UWAGA!!! !!!UWAGA!!! !!!UWAGA!!!
Oto sami na własne oczy widzicie teraz allo-allo językową „dokładność, wiarygodność i poprawność… polityczną”, czyli „PRAWDĘ INACZEJ”, czyli… GÓWNO PRAWDĘ, bo:

KRoiC’/T’, KRojeNie, KRajaL+NiCa, KRoMKa… KRaSiC’/T’, KRaSzaNKa…

A i jeszcze zobaczcie sobie te centualizacyjno-kentumowe zniekształcenia w j. celtyckich, romańskich i germańskich. Ciekawe, że brak im KRoiC’/T’ w np. indo-irańskisko-ormiańskich…

https://en.wiktionary.org/wiki/cerno#Latin
Latin
Etymology
From Proto-Italic *krinō, from Proto-Indo-European *krey-. Cognate to Ancient Greek κρίνω ‎(krínō).

Pronunciation
(Classical) IPA(key): /ˈker.noː/, [ˈkɛr.noː]

Verb
cernō ‎(present infinitive cernere, perfect active crēvī, supine crētum); third conjugation
I separate, sift
I distinguish, discern, see

https://en.wiktionary.org/wiki/Category:Terms_derived_from_the_PIE_root_*krey-
Category:Terms derived from the PIE root *krey-
Terms that originate ultimately from the Proto-Indo-European root *krey- in various specific languages.
Subcategories
This category has only the following subcategory.
P
► Proto-Germanic terms derived from the PIE root *krey-‎ (0 c, 3 e)

https://en.wiktionary.org/wiki/Category:Proto-Germanic_terms_derived_from_the_PIE_root_*krey-
Category:Proto-Germanic terms derived from the PIE root *krey-
Proto-Germanic terms that originate ultimately from the Proto-Indo-European root *krey-.
Pages in category „Proto-Germanic terms derived from the PIE root *krey-”

The following 3 pages are in this category, out of 3 total.
H

…..

PYTAM SIĘ WIĘC:

Co w końcu znaczy to tzw. greckie diakritikos i dlaczego nie podaje się ISTNIEJĄCYCH SŁOWIAŃSKICH RDZENI, JĘZYKA RZEKOMO TZW. SATEM?!! Czy samo niepodawanie i niepublikowanie danych wystarcza, by utrzymywać, że to tzw. językoznawstwo, to jest to „NAUKA” inna od teologii, angelologii itp?!! I na koniec, co tak mało tych odtworzonych rdzeni i dlaczego te odtworzone, są TYLKO TAK GERMAŃSKO-KENTUMOWO-ZNIEKSZTAŁCONE?!! 🙂

Wg mnie Dia+CRiTiC+oS to:

DLa (oD) KRojeNia

Przy okazji KRyTyK, to nasz zwykły KRojCzy, czy KRojąCy… A co może nie?

…..

Dodatkowo:

https://artofmag.wordpress.com/tag/diakritikos-odrozniajacy/
(…)
Nie ma jednego autora polskich liter. „Ć” „Ś” „Ą” „Ę” zaczęły się pojawiać dopiero w XVI w. Każdy wówczas zapisywał je na swój indywidualny sposób. „Ś” pisano jako „ssy”, „sch”, „ssz”, nosowych w zasadzie w ogóle nie odróżniano, a „ą” i „ę” odróżniano za pomocą ogonków lub przekreślonego „o”. Pierwszego ujednolicenia ortografii podjął się Jakub Parkoszowic, używał on sposobów zapisu, które do dziś jednak nie przetrwały w całości, np. „ś” – „ssz”, „ź” – „zz” a „ć” pisano jako „c” z ogonkiem podobnego do francuskiego Ç – cédille.

Jakub Parkoszowic z Żórawic (XV w.), językoznawca, profesor i rektor Akademii Krakowskiej, autor pierwszego dzieła z zakresu ortografii. Jego traktat poświęcony reformie ortografii, odkryty ponownie w XIX w. i opublikowany w 1830, stanowi cenny zabytek polszczyzny XV w. [źródło: portalwiedzy]


rys 2Najstarsze abecadło polskie, zbiory Cambridge Trinity College zXVI wieku

Na dobrą sprawę, aż do końca XIX w i wczesnych lat 30 XX w każdy pisał jak chciał, oczywiście z biegiem lat i czasu pisownia ujednolicała się ale fundamentalne i sztywne zasady zostały uchwalone na początku XX wieku.


rys 3Nauka domowa Jerzego Bockawydana po polsku mieszaną czcionką gotycką i antykwą w Oleśnicy w 1670 roku
(…)

…..

No i jeszcze ostateczne pytanie na kolejne wpisy, mam nadzieję, że zgrabne jak końskie kopnięcie…

No to co tam Panie i Panowie allo-allo słychować o językach tzw. centum/kentum/hentum… i ich podkładach językowych… hm? Znalazł był już ktoś podkład językowy w języku słowiańskim… hm? Proponuję poszukać na Kaukazie… i na Uralu… a kto wie… może i jeszcze w innych miejscach… Są tacy, co twierdzą, że… cdn.

Reklamy

8 thoughts on “193 SL”oWiaN’SKie ZNaKi oDDzieLa+ja”Ce, CzyLi SL”oW+iaN’SKi Z’+Ro”D+L”o SL”oW TZW. HLe(c)H(K)ieHo Dia+C/KRiT+iC/K+o”S

  1. Czemu właściwie bez naszych wyróżnień proponujesz zapisywać?

    „A=a, Ą = a”; B=B; C=C, Ć=C’, CZ=Cz/C”; D=D, DZ=Dz, DŹ=Dz‚, DŻ=Dz”; E=e, Ę=e”; F=F, G=G, H/CH=H/(c)H, I=i, J=j, K=K, L=L, Ł=L”, M=M, N=N, O=o, Ó=o”, P=P, R=R, RZ=Rz/R”, S=S, Ś=S’, SZ=Sz/S”, T=T, U=u/V=v***, Y=y, Z=Z, Ź=Z’, Ż=Z””

    Ą = a” – tu nie mogę się zgodzić, bo to „dyftong” o + Ł/M/N i t.d. Np. trudniejszego słowa mądrość nie można inaczej odczytać (języki wschodnie zatraciły dźwięk ą/ę na rzecz u/ju, co nie pozwala im w rzeczonej mudrost’i odczytać znaczenia), gdyby zapisać to w ów sposób. MNDRoŚĆ, pierwszy człon mówi o MNieNiu, (rodzaj myśli, stąd nawet w PIE MN https://en.wiktionary.org/wiki/Appendix:Proto-Indo-European/m%C3%A9ntis), MNieMaNiu, PaMNieNCi, MiaNie, ZMiaNie, MaNiu i t.d. Ta sama sytuacja jest z mężem i t.d.
    Ę=e” – tu tak samo.
    DŹ=Dz – tu rozumiem Dz’ ?
    F=F – to dźwięk/zapis tajemniczy dla mnie, trudno mi o nim coś sądzić natenczas, zwłaszcza, że po kilku stronicach o runach Kossakowskiego bodaj (jeszcze nie czytałem tak naprawdę), pojawiła się runa tej litery, z drugiej strony u skrybów średniowiecznych czy w pismach szlachty zastępował nawet zbitki spółgłosek – np. moje nazwisko faliborski = CHWaliborski, w słowie ufny zastępuje zbitkę pw – upwny, czyli rdzeń „pewny” z przedroskiem u. Jest tego więcej, dlatego to dziwna litera sama w sobie.
    H/CH=H/(c)H – tu bym proponował dla CH – H’ jako, że to miękki dźwięk, a H jako H”, bo to dźwięk najtwardszy nie tylko z CH – H, co i CH – K – G – H – L – Ł.
    J=j – ta litera też przeszła straszną transformację z przynajmniej 2 dźwięków zrobiono 1, tu trzeba dokładnie ją zbadać. Iloczasowo to długie I, ale istniała jako zwyczajna spółgłoska J, i o ile dobrze pamiętam wyparła z niektórych końcówek/rdzeni Y (lub odwrotnie), ponieważ twarde J to dźwięk zbliżony bardzo do Y, tak samo twarde E” jeszcze w niektórych słowach/końcówkach wymawiane (stąd także nielogiczne wymiany samogłoskowe, bo spółgłosek było więcej), przeszło w Y. Np. RyS – RySować był moim zdaniem pierwej Re”Sem – Re”Sowaniem. Zmiękczone S to lekka wersja Z, o podobnym znaczeniu, jednak też i o własnych cechach, a RySowanie bezsprzecznie od RaZów/ReZów/RZeZaNia pochodzi, zresztą nie tylko rdzeniowo, co w rzeczywistości, jest to tylko miększa wersja tej czynności, tak naprawdę jak wyRaZowo (swoją drogą słowa się młówi, a wyrazy rzeza, zmysł silny w nas pozostał i rzezanie słów i młównienie wyrazów zgrzyta 😉 )
    RZ=Rz/R” – proponowałbym R’, bo pierwotnie to R miękkie.

    Lubię to

      • Zgadzam się, że coś jest na rzeczy. Trzeba to tylko zrozumieć… a potem zapisać… tak by KAŻDY UMIAŁ TO ŁATWO PRZECZYTAĆ I ZROZUMIEĆ!

        Lubię to

    • zapiskidumania Wysłany 28.10.2015 o 12:47
      Czemu właściwie bez naszych wyróżnień proponujesz zapisywać?
      (…)

      Pomyśl, że nie jesteś Słowianinem i nie masz tzw. polskiej strony kodowej zainstalowanej na swoim systemie… Masz wtedy tylko wyświetlone jakieś robaki…

      Uważam, że zaproponowany przeze mnie sposób zapisu, a szczególnie wszystkie samogłoski + dźwięki „dziwne i wątpliwe”, zapis tzw. małymi literami, a wszystkie samogłoski tzw. dużymi literami, to UŁATWIENIE PRZY ODCZYTYWANIU RDZENI, czyli o”/u+L”aTW+ieNie PRZy oD+CZyTyWaNio”/u ZNaCzeNia RDzeNi i CaL”y(c)H SL”o”W!

      Wystarczy zestawić nad sobą rzekomo dwa różne rdzenie/słowa, by przekonać się, że w sumie to jest jeden i ten sam rdzeń… np:

      KWiaT
      KWieTNiK
      CWieT
      (c)HWaT
      S’WiT
      S’WiaT
      S’WieTy
      S’Wie”Ty
      S’Wie”T+oS’C’/T’
      S’WieTN+oS’C’/T’
      GaWe”Da (D=T)
      ZWaC’/T’
      Z”yWiC’/T’
      ZWiT+eK

      itd…

      (…)
      Ą = a” – tu nie mogę się zgodzić, bo to „dyftong” o + Ł/M/N i t.d. Np. trudniejszego słowa mądrość nie można inaczej odczytać (języki wschodnie zatraciły dźwięk ą/ę na rzecz u/ju, co nie pozwala im w rzeczonej mudrost’i odczytać znaczenia), gdyby zapisać to w ów sposób. MNDRoŚĆ, pierwszy człon mówi o MNieNiu, (rodzaj myśli, stąd nawet w PIE MN https://en.wiktionary.org/wiki/Appendix:Proto-Indo-European/m%C3%A9ntis), MNieMaNiu, PaMNieNCi, MiaNie, ZMiaNie, MaNiu i t.d. Ta sama sytuacja jest z mężem i t.d. Ę=e” – tu tak samo.
      (…)

      RACJA I PEŁNA ZGODA! BARDZO CELNE UWAGI!!!

      Ma”DRoS’C’/T’
      MoNDRoS’C’/T’

      Tylko dlaczego nie mamy MoNDRy, zamiast Ma”DRy? To oczywiście NIC nie znaczy, bo to tylko JAKIŚ SPOSÓB ZAPISU JAKICHŚ DŹWIĘKÓW… JAKIEGOŚ JĘZYKA… często tłumaczonych… jakoś… Mi bardziej zależy na znalezieniu sposobu zapisu, tak by uniknąć kłopotów z brakiem polskiej strony kodowej, np. dla angielskojęzycznych czytelników…

      Należy nad tym pomyśleć, bo to prawda, że ą = a” = a/oN/M jak i ę = e” = eN/M.

      (…)
      DŹ=Dz – tu rozumiem Dz’ ?
      (…)

      DZ = Dz, bo drugi dźwięk Z, to tylko dodatek udźwięczniający dla dźwięku D. To dźwięk D uległ udźwięcznieniu, a nie Z ubezdźwięcznieniu do wcześniej wypowiadanego D. Myślę, że dźwięk podstawowy jest ZAWSZE NA POCZĄTKU KAŻDEJ TAKIEJ ZBITKI, jak np. DŹ = Dz’, DŻ = Dz” itd…

      (…)
      F=F – to dźwięk/zapis tajemniczy dla mnie, trudno mi o nim coś sądzić natenczas, zwłaszcza, że po kilku stronicach o runach Kossakowskiego bodaj (jeszcze nie czytałem tak naprawdę), pojawiła się runa tej litery, z drugiej strony u skrybów średniowiecznych czy w pismach szlachty zastępował nawet zbitki spółgłosek – np. moje nazwisko faliborski = CHWaliborski, w słowie ufny zastępuje zbitkę pw – upwny, czyli rdzeń „pewny” z przedroskiem u. Jest tego więcej, dlatego to dziwna litera sama w sobie.
      (…)

      DOKŁADNIE!!!

      F to najpóźniejsze rozwinięcie HUK WIE JAKICH DŹWIĘKÓW, zapisywanych coś jak H, PH, PF, F… Podobno dźwięków zapisywanych jako F itp NIE BYŁO W JĘZYKU PRZED-SŁOWIAŃSKIM i SŁOWIAŃSKIM!!! To wygląda na ZAPOŻYCZENIE!!!

      (…)
      H/CH=H/(c)H – tu bym proponował dla CH – H’ jako, że to miękki dźwięk, a H jako H”, bo to dźwięk najtwardszy nie tylko z CH – H, co i CH – K – G – H – L – Ł.
      (…)

      OK, a co z zamianami (c)H, na Cz i Sz… nie umiem ich teraz wskazać, ale znajdę je. Tu wydaje się, że niektóre dźwięki powstały z zmiany dźwięku H… albo dźwięk H został do innych dźwięków dodany, coś jak te tzw. laryngały… Uważam, że Kuryłowicz, który wynalazł te laryngały, oparł się na polskich dźwiękach H, czy H’, czy H”… Jeśli chodzi o opisywanie różnic w tym, jak i co powoduje dany dźwięk, no to tu nie jestem za mocny… Dragomira ma dar robienia tego wyśmienicie!

      (…)
      J=j – ta litera też przeszła straszną transformację z przynajmniej 2 dźwięków zrobiono 1, tu trzeba dokładnie ją zbadać. Iloczasowo to długie I, ale istniała jako zwyczajna spółgłoska J, i o ile dobrze pamiętam wyparła z niektórych końcówek/rdzeni Y (lub odwrotnie), ponieważ twarde J to dźwięk zbliżony bardzo do Y, tak samo twarde E” jeszcze w niektórych słowach/końcówkach wymawiane (stąd także nielogiczne wymiany samogłoskowe, bo spółgłosek było więcej), przeszło w Y. Np. RyS – RySować był moim zdaniem pierwej Re”Sem – Re”Sowaniem.
      (…)

      Dokładnie i to dlatego ja za innymi NIE UZNAJĘ DŹWIĘKU J, JAKO TZW. SAMOGŁOSKI!!!

      (…)
      Zmiękczone S to lekka wersja Z, o podobnym znaczeniu, jednak też i o własnych cechach, a RySowanie bezsprzecznie od RaZów/ReZów/RZeZaNia pochodzi, zresztą nie tylko rdzeniowo, co w rzeczywistości, jest to tylko miększa wersja tej czynności, tak naprawdę jak wyRaZowo (swoją drogą słowa się młówi, a wyrazy rzeza, zmysł silny w nas pozostał i rzezanie słów i młównienie wyrazów zgrzyta 😉 )
      (…)

      Zgoda, że S = Z, ale nie zawsze bo np. SZ = Sz = S”, to utwardzone i tak już dźwięczne S, Ś = S’, to zmiękczenie. Można zapisywac i tak i tak, ale z tym małym drugim z, wg mnie jest to lepiej czytelne… ale nie upieram się… Ja zresztą nie upieram się przy niczym, chyba że to zostanie ustalone.

      (…)
      RZ=Rz/R” – proponowałbym R’, bo pierwotnie to R miękkie.
      (…)

      Można wprowadzić miękkie R’, ale wg mnie R’ i Ri, to jedno i to samo. Wiem, że R’, powinno brzmieć krócej… ale… Nie upieram się, o ile można coś zapisać, tak żeby było dobrze wytłumaczone, to czego nie…

      DZIĘKI ZA TE CENNE UWAGI!!! PZDRWM.

      Lubię to

  2. Przykład na „wiarygodność” „odczytywania” „brzmienia” znaków… No to khture poniższe brzmienie tego tzw. Tetragrammatonu jest „poprawne”, a czy reszta brzmień, to szatański pomiot, czy co… pomyłki heretyków?

    Pojadę teraz klasyką, jak Borubar do Sułtana Kosmitów… „Dolna mamba…”

    Zaczęło się od tego:

    Stoning – Monty Python’s Life of Brian

    a poszło o to, jaki było brzmienie tego tzw. Tetragrammatonu…

    http://www.thefreedictionary.com/JHWH
    JHVH or JHWH (yo͝od′hä′väv′hä′, yä′wā, yä′wĕ)
    n.
    Variants of YHWH. YHVH or YHWHH,
    a transliteration of the Tetragrammaton.

    ThesaurusAntonymsRelated WordsSynonymsLegend:
    Noun 1. JHVH – a name for the God of the Old Testament as transliterated from the Hebrew consonants YHVH
    Jahvey, Jahweh, Jehovah, Wahvey, Yahve, Yahveh, Yahwe, Yahweh, YHVH, YHWH

    …..

    yä′wā, yä′wĕ
    ijyaWa, ijyaWe… oB+ijyaWe… czyli Nasz Słowiański oB+ijyaWioNy

    A i żeby nie było, to tamto:

    https://en.wikipedia.org/wiki/Allahu_Akbar_%28disambiguation%29
    https://en.wikipedia.org/wiki/Takbir
    (…)
    The form Allāhu is the nominative of Allah, meaning „God”. In the context of Islam, it is the proper name of God.[4][5] The form akbar is the elative of the adjective kabīr, meaning „great”, from the Semitic root k-b-r. As used in the Takbīr it is usually translated as „greatest”, but some authors prefer „greater”.[6][7][8]
    (…)

    Allahu Akbar = aL+LaHu oGRoM+Ny…

    Lubię to

  3. Przypadkiem znalazłem coś ciekawego, a dotyczącego tego tematu:

    http://www.poezja.org/wiersz,70,117610.html
    (…)
    gżegżółka napisał(a):

    ja bolek napisał(a):
    W wypowiedzi „zażółć gęślą jażń” powtarza się litera ‚a’.
    Moje zdanie może być częścią alfabetonu!

    Można ją skrócić do „Żółć gęślą jaźń!” (żółć od żółcić). Daje to 13 liter i może być początkiem pangramu.

    Wpisując do kompa „żółć gęślą jaźń” stwierdzamy że ów zwrot od dawna funkcjonuje!

    Dnia: 2010-11-21 19:53:08 napisał(a): ja bolek

    Lubię to

  4. DiaKRyTyCzne

    Znaki diakrytyczne, czyli ogonki, daszki doczepiane do liter to dostosowanie do wymowy
    Dia+CRiTiC+oS <- DLa+GRiDiK-oS <- Dla+GRDyKi-oS
    czyli nasza GRDyKa GaR+DL'o trzymać GaRDę, osłaniać przed uderzeniem

    Lubię to

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s